Bij de garo’s tussen de ananassen

We zijn weer terug in Mymensingh na twee dagen avontuur in Jachaltra. Dit is een dorp 40 km ten noorden van Mymensingh, waar voornamelijk Garo’s wonen. Dat is een minderheid in Bangladesh, die katholiek is en nogal eens achtergesteld worden. Toch zijn ze een groep die het meest geschoold zijn, de jeugd tenminste.

Vorig jaar waren Anne-Rose en ik hier al een keer en het was ontzettend leuk de mensen weer terug te zien. Het is daar veel landelijker, koetjes bij de huizen, ananassen op het veld tussen de bananenbomen, heel groen, ze noemen het jungle. De garo’s hebben een ander soort klederdracht dan de gemiddelde Bengaal, met name de vrouwen dan. Ze dragen geen sari’s maar een grote omslagrok, vaak in geweldig mooie kleuren.Kelly was hier duidelijk meer op haar gemak met de rust om haar heen. Nu moet ik zeggen dat dit niet geldt voor de nachtrust, want tot 12 uur zingen ze ( wie weet ik niet). Dan begint om vier uur de oproep voor het gebed door de imam, om vijf uur luidt de klok voor de zusters en om zes uur begint de haan te kukelen. Nu begrijp ik dat de Bengalen tussen de middag even een dutje doen, ze hebben een druk nachtleven. …………… Ze zijn er in Jachaltra wel trots op dat ze met alle religieuze groepen samen leven, de Garo ’s (katholieken), de moslims en de hindoes.

Het weerzien met de kinderen van het dagverblijf was leuk, een warm onthaal. In plaats van een lokaal hadden ze nu drie plekjes in gebruik, iets wat we vorig jaar al hadden voorgesteld. Toen waren er 20 kinderen, nu 30 en het was echt vol. Nu geeft dat op zich niet, want de kinderen waren best heel rustig, maar om elk kind tot zijn recht te laten komen was een verdeling in groepen toch echt nodig. Anders krijgen de slimmere kinderen alle aandacht en de kinderen van wat minder niveau en vooral de ernstig meervoudige beperkte kindertjes schieten er dan bij in. Dat komt ook omdat groepsleiding daar minder raad mee weet. Gelukkig hebben wij daar nu weer een zwak voor en konden we ze weer een stapje vooruit helpen. Het was leerzaam en leuk. Veel te kort natuurlijk maar in Mymensingh wacht ons ook nog veel werk, dus we hebben het bij de twee dagen gehouden.

Gingen we heen met de bus, de terugweg raceten we met een motorriksja over de weg, echt heerlijk, wind door mijn haren en scheuren maar. Af en toe hielden we even ons hart vast, want het verkeer is hier toch de meest gevaarlijke plaats om je in te begeven. Zelf heb ik wel vertrouwen in de bestuurders van de motorriksja’s, want ze reageren snel en adequaat en piepen zo overal tussendoor. We reisden trouwens niet met de bus vanwege stakingen, wederom. Dan zijn er wegafzettingen en kunnen er gewelddadigheden optreden. Wat grappig is dat ze ons dan adviseren om tussen de middag te reizen om dat de meeste Bengalen dan een dutje doen, dus geen tijd hebben om een oproer te organiseren, ha ha.

Het verkeer is niet de enige hobbel die we hier moeten nemen, ook het eten is er één. Helaas ging dit gisteren niet goed. Ondanks een redelijk smaakvolle maaltijd gisteren werd ik vannacht knap beroerd, jullie weten het nog wel: misselijk, overgeven en di……………… getsie. Omdat we maar twee dagen naar het dagverblijf zouden gaan ben ik vanmorgen toch maar gaan werken, maar moest af en toe even plat om niet weer te gaan kotsen. Gelukkig ben ik zo de dag aardig doorgekomen, want ik wilde toch nog wat adviezen doorspreken met de enthousiaste moeders van de emcb kinderen. Gisteren had ik oefeningen gegeven en zei: “Ga het maar thuis proberen en dan zien we morgen verder.” Fijn dat dit gelukt is, met de tolk, John die voor ons onmisbaar is.

Met wat observaties tijdens het groepsprogramma hadden Kelly en ik al snel wat ideeën voor een training nadat de kinderen naar huis waren. Dat is wel grappig, je ziet zoveel; er zijn altijd wel aanknopingspunten om iets over te zeggen en als het dan zo aansluit op wat we gezien hebben komt het ook duidelijk over. We hebben ze in ieder geval laten merken dat het heel moeilijk is te puzzelen als alle puzzels door elkaar in een wasmand liggen.

Ook voor de emcb kinderen hebben we een lans gebroken, we hopen dat ze daar nu wat meer mee gaan doen. Voor degene die het niet weten: emcb staat voor ernstig meervoudig complex beperkt. Vier zulke kinderen zijn er in Jachaltra en stuk voor stuk schatjes met lieve hardwerkende moeders. Het waren leuke dagen en nu vroeg naar bed, uitzieken, een dagje niet eten doet altijd wonderen, dus morgen kunnen we er weer tegenaan. We hebben een uitnodiging om te komen eten in een gezin, daar moet ik nog even niet aan denken, maar morgen kan alles er weer anders uit zien.

Onze groetjes voor nu en liefs Ria

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *