De stapel materialen groeit

Terwijl de houtwormen mijn meubilair opeten gaan de dagen hier voorbij met veel afwisseling van bezigheden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZo kwamen er zaterdag elf kinderen voor onderzoek in Vati Barera, het kleine dorpje ver weg van het centrum van Mymensingh. Een hele reis met de motorriksja over wegen die met de dag slechter lijken te worden. Daar aangekomen stond er ineens een huis waar vorig jaar nog onze loopbrug stond. Elke meter wordt hier benut en vol gebouwd.

Het was een heftige dag, want het waren echt ernstig zieke kinderen die ik in mijn handen kreeg, waar ik zelf erg van onder de indruk was. Zo ’n hoge spierspanning dat een jongetje als een hoepel achterover op zijn hoofd stond, met nog ernstige longproblemen erbij.  Het lukte wel hem in ontspanning te krijgen, maar dat kun je niet de hele dag volhouden en zo kan hij niet liggen of zitten en al helemaal niet goed ademhalen. Zijn moeder heb ik naar de neuroloog gestuurd voor medicijnen en ik hoop van harte dat ze gaat. Dat moet je hier altijd maar afwachten. Toch waren er ook een aantal succesnummers van kinderen die erg gegroeid waren, dat houdt het een beetje in balans.

Zondag was een dag training van therapeutische oefeningen. Daar is heel wat voorbij gekomen en alles is op elkaar geoefend. Heel grappig om te zien hoe handig de een is en minder handig de ander. Maar oefening baart kunst en dat is de enige manier om het onder de knie te krijgen. Een leuke dag is dit geworden. We waren wat eerder klaar en het was nog licht dus kon ik alleen op pad. Mijn tolk en bodyguard is namelijk verliefd en gaat in de namiddag weleens naar zijn meisje. Zeker doen natuurlijk, dan red ik me prima. Dus ben ik naar de rivier gelopen en bij de broeders geweest en weer naar het centrum terug en gestrand bij de womans’ club waar ik Bengaalse pakkies kon uitzoeken voor mijn vriendin.  De lappen worden geborduurd door de gehandicapte dames dus ik vind het leuk om hen te steunen door wat aankopen te doen. Ook tassen besteld, dus als een van jullie nog een leuke tas nodig heeft: in januari heb ik ze weer. Met Garo dessin. Dat is een minderheidsgroep hier die zo hun eigen cultuur hebben en de vrouwen net weer wat andere kleding die ik overigens niet handig vindt maar wel heel mooi van kleur. Tassen dus !!

Vandaag 7 kinderen mogen bekijken, jeeeeeetje wat een leukerds kwamen voorbij. Een jongetje was nog zo jong, 14 maanden, heeeeeel stijf, maar hij had zo’ n leuk contact met zijn lieve moeder, dat was gaaf om te zien. Echt een schatje en hartverwarmend om te zien hoe hij geknuffeld en aangesproken werd door zijn moeder. Dat zie je hier niet zo vaak, dat ze zo goed en dichtbij contact maken met hun kindje. Des te groter was de tegenstelling toen een ander klein schatje, 16 maanden  kwam met haar jonge tante, ook zorgzaam maar wat bleek: moeder weggelopen! Nou ja, dat is schrikken hoor! Wat moet er dan met zo ’n kindje, hartstikke gehandicapt en geen moeder. Gelukkig een tante, maar die was zelf nog zo jong.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVoorts kwam er een meisje die eerst een half uur de boel bij elkaar brulde. Op een gegeven moment heb ik haar overgenomen en ben diepe druk gaan geven en een beetje zingen en dichtbij houden, want ik zag dat het meisje niet kon zien. Dan is het eng als je ineens in vreemde omgeving bent, mensen die je niet kent die van alles van je willen. En ja: ze was onmiddellijk stil, nabijheid geeft dan veiligheid. Ik ben bang dat ik gelijk heb met haar slechte gezichtsvermogen. Ouders gaan het laten onderzoeken, dan weet je het zeker. Voorlopig het programma maar aangepast aan dit probleem.

 

Gelukkig kwamen er last but not least nog twee doerakken, lekker vrolijk en ondeugend met veel kansen op ontwikkeling. Yes, daar kunnen we zeker mee vooruit. Is ook fijn.

Ik schreef het al eerder: hoge bergen diepe dalen kom je tegen, maar we kunnen wat doen en dat is goed.

Inmiddels groeit hier de stapel materialen, want ik ben de trainingsdagen aan het voorbereiden en dan zoek ik ook altijd iets creatiefs om te doen, want de hele dag leren is wel heel veel. Dus ik heb al platte manden om zelf ocean drums te maken, met kogeltjes en  ik heb het geprobeerd, ze maken perfect geluid, gaaf zeg! Verder verf, krijtjes, bladen van de bomen verzameld, karton, voelmaterialen, echte rivierklei, stokkies enz……. we gaan er weer tegenaan. Wordt vast leuk.

Voor nu mijn groetjes  weer .

Ria

Diepe dalen, hoge toppen

In de ochtend reden we in een volle motorriksjaw naar het dorpje Vati Barera. Een hele afstand te overbruggen en zulke slechte wegen met kuilen en hobbels, zodat het een kwestie is van je schrap zetten. Vandaag is het gezegde hoge toppen, diepe dalen van toepassing.

We hebben elf  droppies van kinderen gezien. Er is bij een aantal kinderen ontzettend goede vooruitgang geboekt, die hebben een positieve ontwikkeling doorgemaakt. De anderen hebben een zorgelijke gezondheid met ernstig beeld, dan is het zoeken naar verbetering van kwaliteit van leven. Dan kunnen kleine veranderingen groot zijn.  Gelukkig zien de moeders dat ook en zijn ze blij met de CP daycare en komen graag.

Mensen zijn zo positief, dat maakt ons blij.

Ria

 

Kayum op school

Na een lekker ontbijtje met Hollandse kaas wil ik jullie toch graag vertellen over gisteren. Misschien hebben jullie geen tijd om alles te lezen, maar dit is té gaaf.

Wij gingen namelijk op bezoek bij een school waar vorig jaar 2 van ‘onze’ kinderen naar toe zijn gegaan. Dat is belangrijk als een soort follow up ( teamleden gaan vaker), want hoe gaat het met de kinderen die een beperking hebben op een normale school? Nou dat gaat goed hoor!

201632602kayum-op-schoolKayum zit in zijn aangepaste houten stoel in vol ornaat, school uniform in een klas met 54 leerlingen enthousiast te wezen. Hij is zo blij en hij kan ook nog leren. Hij spreekt moeilijk (geen woorden) en schrijven is ook haast niet mogelijk door zijn beperking, maar hij begrijpt wel veel en is dus door middel van een examen al naar groep 2 bevorderd. Tijdens het examen wordt hij geholpen als het niet lukt met schrijven. De kinderen zijn lief voor hem en behulpzaam en hij zit te stralen. Ook moeder is zo blij. Kayun heeft 2 jaar in Muktagacha onze daycare bezocht en vanaf de eerste minuut ontroerde hij mij met zijn lieve trouwe ogen. In die 2 jaar was hij zo vooruit gegaan dat we het aandurfden om hem naar school te sturen, maar vaak dacht ik wel “Hoe zou het gaan? Wordt hij geaccepteerd en blijft hij de blije jongen.” Ik heb met eigen ogen kunnen zien dat het goed gaat met hem en moeder bevestigt het ook, want het zou natuurlijk een momentopname kunnen zijn. Neeeeee, dat is het niet, het gaat goed. De schooljuf heeft inmiddels een tegemoetkoming in de studiekosten aangevraagd en die is verstrekt. Dat is een voorrecht voor gehandicapte kinderen, verstrekt door de regering, maar je kunt het pas aanvragen in het tweede jaar van de schoolgang. Zo ontzettend goed dat de juf dit ook doet, want de moeder van Kayum heeft niets te makken. Er is geen vader in beeld en moeder woont in bij haar ouders.

Die Bengaalse mannen zou je af en toe wel willen villen, ze gaan er gewoon vandoor als het moeilijk wordt……….. er zijn hier zooooveel alleenstaande moeders met een gehandicapt kind. Dan heb je de zorgen en verzorging en moet je ook nog aan de kost ziet te komen of leven van de bedeling bij familie. Gelukkig is wel vaak familie, lieve opa’s en oma’s die ook naar de daycare komen met het kind. Maar in Bangladesh zijn de mensen snel oud en mankeren van alles, kortom dat valt niet mee.

201632613kayum-op-schoolMaar om het verhaal positief te houden, Kayum maakt het goed en eveneens Sariful, die zat ook in zijn bankie op de eerste rij, in klas 1. Twee andere kinderen op een andere school maken het ook goed en zitten in klas 3 en klas 2. Vier kinderen op hun plek denk ik. Een mooi resultaat waar het team trots op kon zijn, want de kinderen volgen onderwijs en dat is een kans op een normaal leven tussen gewone kinderen en ontwikkeling van zichzelf.

Ik vind het mooi en in een top stemming gingen we voor de onderzoeken van de Muktagacha kinderen naar het dagcentrum. Voor vertrek heb ik in een klas nog even een YELL aangeleerd, jeetje 54 kinderen kunnen dat goed samen hoor! Hoe en of de juf ze weer stil heeft gekregen weet ik niet, maar dat is mijn zorg niet ha ha.

In de middag slechts 5 kinderen dus dat was een eitje in vergelijking met de andere dagen. Zo hadden we nog tijd voor wat sightseeing. We gingen naar een ruïne van het paleis van de koning, in slechte staat.  We gaan er elk jaar naar toe, maar ze zijn het aan het opknappen en als het zo blijft dan lijkt het mogelijk een mooi gebouw te hebben in Bangladesh. Het is hier overal zo beschimmeld en uitgeslagen van het vocht, dat niets eigenlijk lang mooi is. Jammer. Wie weet lukt het met dit paleis.

Ook kwamen we nog langs een bruiloft van een hindoefamilie en gingen we met het team misty eten. Teambuildingdag vandaag en het was SUPER.

Kijk even op de website van PhySCI voor de foto ’s van Kayum; jullie zullen het ook mooi vinden dat weet ik zeker. Het versturen per mail lukt namelijk niet. http://www.physci.nl/fotos/

 

groetjes Ria

Ria Schmitz – president

I am a physiotherapist and have 20 years’ experience in the field of children with a handicap. Eight years ago I traveled for the first time to Bangladesh as volunteer. Eight weeks I worked with children with physical or multiple handicaps. By helping the children with my skills on physiotherapy and methods of educational support, I found my aim in life. Transferring knowledge about possibilities for development to parents and caregivers was the key to further sustainable improvement in the conditions of life for these children. In 2013, after many visits as a volunteer, I decided to establish the PhySCI Foundation. Besides knowledge for parents and caregivers to help the handicapped children, they also need ample appliances, daycare facilities, materials for play and development. The support and funds of PhySCI helps to create better facilities and more quality in the care for children in need, living in poor circumstances. It warms my heart to be able to help improve the chances for development and happiness of these special children.

Hoe is het mogelijk

Vandaag toch weer wat meegemaakt, nu ik er over nadenk en het opschrijf ben ik eigenlijk gewoon boos. Komt er een kindje van 2½ jaar, (met jonge moeder en oma), uitgemergeld, lege uitdrukking, doet niets, geen geluid, huilt niet,  kan niet bewegen… Nee, natuurlijk niet dat kind is hartstikke ondervoed, heeft het koud, kan niets.

Een dekentje, gebreid door de breiclub in Loosduinen, een paar sokjes en mutsje van de breiclub uit Hendrik-Ido-Ambacht snel aan laten rukken. Lekker warm. Heerlijk op schoot en lieve geluidjes in haar oor, beetje aaien over wangetjes, bewegen en warm wrijven en er komt een lachje op haar gezicht.
Nu is het niet om op te scheppen, maar gewoon omdat ik het niet begrijp: wat doen die mensen met hun kindje, 5 minuten op mijn schoot en ze lacht, wel voorzichtig lachje maar toch…………….
Vader vindt het niet de moeite aandacht te besteden aan dit lieve meisje, moeder is jong en onwetend en onderdanig, oma doet ook niets en nu heb ik de pest in. We hebben haar naar een bevriende kinderarts gestuurd, het kindje moet eten, met neussonde denk ik, voedsel hulp willen en kunnen we graag geven. Als moeder niet mag komen van vader gaan we op huisbezoek, maar jullie begrijpen, dit is voor mij heel moeilijk en onacceptabel.  Vannacht kan ik weer niet slapen denk ik……Vandaag ook nog twee ernstig meervoudig beperkte kinderen ontvangen. Dat is moeilijk voor ouders,  maar dat is het voor ons ook. Nog meer dekens van de breiclub uitgedeeld dus want de kinderen bewegen weinig en hebben het extra koud. Ook mutsjes en sokjes van de breiclub kunnen geven. Dus de materialen gemaakt door de dames in Nederland verwarmen hier de kinderen en mijn hart !!!!

Ik ben er blij mee, zo’n kindje in zo’n heerlijke deken te wikkelen en  in moeders armen te leggen. Aan jullie de eer dames! Ik zeg het er altijd bij dat het door enthousiaste breidames in Nederland is gemaakt.

Vandaag is het rememberance day, dat betekent een soort 5 mei viering, het einde van de oorlog in de zeventiger jaren  wordt herdacht. Wij hebben toch kinderen laten komen, (de stand is nu 72),  maar erna waren wij vroeg vrij. Wij waren uitgenodigd om naar een optreden te komen en jawel, een heuse goochelaar. Hij had goede trucs zeg, hoe hij het doet weet ik niet, maar Harrie zal alles kunnen begrijpen…… Wel leuk een enorme mensenmassa en kinderen zaten voor het toneel op een groot veld, dus me niet in grote menigten begeven is vandaag NIET gelukt. Nu ben ik thuis even aan het opwarmen, want het is zover hier, het wordt echt koud, vanaf een uurtje of vijf. Vanavond nog een uitnodiging bij iemand voor het eten, aangepast menu hoop ik.

JONGENS: het gaat gebeuren, HIJ komt morgen,  het jongetje, mijn prinsje, het is geregeld. Ben ZOOOOOOOOOOO benieuwd of hij blij wordt.
Jullie zullen het horen.
Veel liefs voor nu.

Vervoer per politiewagen

We zijn goed aangekomen in Dynajpur en maar gelijk aan de slag.
Van het logeergezin moest ik rusten en in bad, maar je begrijpt , ik stond te popelen en wilde  het dagcentrum zien.
Dus daar naartoe en kennis gemaakt met het team.
Het is een geweldig mooi gebouw, het zeil dat we hadden uitgezocht lag er al en we konden zó aan de slag.  Alle dozen uitgepakt, eerst een grote chaos, maar omdat de kasten er ook al waren, hebben we ’s avonds alles in kunnen ruimen. Dus materialen gesorteerd en hard gewerkt, alles in handen gehad en soms uitgelegd wat het was.
De kasten zijn vol, de materialen zijn klaar en vandaag komen de eerste 12 kinderen om te onderzoeken.
Vier jonge mensen zitten in mijn team, geweldig om te zien , ze rennen voor me, nou hoeft dat ook weer niet, maar gezien de tijdsdruk is het wel handig. In hun ogen zie ik dat het oprecht enthousiasme is en dat vind ik heel prettig om te merken.
Rassel doet moeite om Engels te spreken, dat vind ik lief. Vorig jaar heb ik hem op zijn hart gedrukt Engels te leren, want anders wordt het wel erg lastig. En ja hoor, hij maakt echt zinnen en ik begrijp hem, meestal…. Leuk hè.
Hier is van te voren bij de politie gemeld dat ik zou komen en gistermiddag werd ik dus door de politiewagen met vier man sterk van het centrum  naar huis vervoerd, nou ja, nog net niet in de boevenwagen, ik mocht voorin, gisteren nog wel…..
Verder wordt ik geen minuut alleen gelaten, moet ik de hele dag eten en heb ik vanmorgen mijn haar kunnen wassen met een heerlijke warme bucket shower.
Ik voel me herboren en kan er weer helemaal tegenaan. Een foto van de sari heb ik, maar ik heb nu even geen tijd, moet ontbijten en weg wezen, op naar de nieuwe taak: de eerste kinderen ontmoeten.
Vandaag komt ook nog het vijfde teamlid aan, die is ervaren Special Need Teacher, dat kan geen kwaad denk ik. Vanuit Mymensingh heb ik Dipen aan het team toegevoegd, dat is een onwijs leuke jonge vent, met een goed stel hersens, spreekt beter Engels dan ik, enthousiast, eerlijk en vertrouwd voor mij, dus dat is een mooie aanvulling. Ik denk dat wij een goed team hebben waar we mee uit de voeten kunnen. Vandaag eerste les: assessments. Jippie.
Nu snel ontbijten, hopelijk zit er iets lichts bij.
Liefs voor nu.
Ria