In Dhaka

Gisteravond zijn we in Dhaka aangekomen na een busreis met veel sightseeing en opstoppingen in het verkeer. Er wordt gewerkt aan de weg en de rioleringen, zoals ik al eerder schreef. De flinke regenbui van gistermiddag leidde daardoor tot hoog water op diverse plekken, bij het vuilnis wat er ook ligt en de Bengalen waadden daar doorheen op hun slippertjes en met hun bagage. In de bus zaten wij droog en ik benijd de mensen daar niet.

De laatste dagen hebben wij ons leuke programma afgewerkt. Anne-Rose met haar initiatieven voor handarbeidactiviteiten, de wolviltactiviteit afgerond en nog een mooi plantenpotje gemaakt van lege fles en stofjes die ze geknipt heeft van tasjes die ze hier gebruiken om boodschappen en fruit in te doen. Het zijn een soort netjes in felle kleuren zodat het een vrolijk en kleurrijk bloempotje is geworden; van hergebruik en kosteloze materialen en eenvoudig te maken. Goed en leuk idee dus.

Marian heeft nu op alle locaties Bimmen geïntroduceerd. De mensen hebben het heel enthousiast ontvangen. Naar de laatste sessie kwamen ze nog met extra personeel aanzetten om het ook nog te leren. Ze zijn zo gemotiveerd en vonden het echt een supergeschikte activiteit voor de kinderen waar we mee werken. De kinderen reageerden ook zo leuk, we zagen ze genieten. Marian is nu een ervaren geslaagde Bim-juf en ze vond het heel leuk.

De onderzoeken van de laatste 20 kinderen zijn heel zinvol verlopen. Er waren best gecompliceerde problemen die de moeite waard waren voor discussie en met elkaar brainstormen, zodat het altijd zo fijn lerend werken is, voor alle partijen. Best schrijnende gezondheidsproblemen. Juist dan is het de uitdaging toch iets te kunnen verbeteren aan de kwaliteit van leven voor de kinderen en ik denk dat dit goed gelukt is. Op de laatste ochtend moest ik nog snel vroeger beginnen om nog 3 aanmeldingen te bekijken en op een dagverblijf voor verstandelijk beperkten ook nog vier kinderen bekijken voor hulpmiddelen. Daar kunnen we ook nog mee ondersteunen en met oefeningen de moeders helpen. Al met al heel geslaagd, 8o kinderen gezien en weer veel van geleerd.

Terwijl Anne-Rose en Marian ons huisje hebben gepoetst kon ik de laatste verslagen inleveren en wat financiën afhandelen, zodat we al vroeg de bus konden nemen naar Dhaka. Alle bagage vervoeren was even een lachfilm, in twee motor riksjahs is het gelukt en in de bus konden ze het ook in de bagageruimtes kwijt. We dachten al dat het boven op de bus gepakt zou moeten, maar nee, dat was toch niet nodig.

Afscheid nemen is altijd een beetje lastig, want we hebben weer intensief samengewerkt en dan raak je gehecht aan elkaar en zeker ook aan de kinderen. Maar wat in het hart zit, is nooit ver weg heb ik ooit geleerd.  Nu hebben één dag om door te brengen in Dhaka wat voor Marian natuurlijk nodig is voor het volledige plaatje van Bangladesh.

Ria

Op vele fronten is gewerkt

Vandaag waren we vrij en was er tijd om terug te kijken op een veelbewogen week, want we hebben vele activiteiten ontplooid.  Zo introduceerde Marian de methode Bimmen voor mijn CP-daycareteam tijdens mijn trainingsochtend. Die was bedoeld om alle vragen door te nemen en nog te oefenen op een cliëntje, maar een les Bimmen was daarbij natuurlijk een ontzettend leuke afwisseling. Marian vertelt daar zelf over:

Zoals gezegd heb ik het Bimmen ook hier met weer een enthousiast team en mijn proefpersoon Ria gedaan. Eerst wat over de theorie verteld, toen 5 verschillende nummers van de CD geoefend met verschillende materialen. Nu niet alleen de bal, maar ook met een plastic gft-zak met eucalyptusgeur en ook met een transparante doek. Na demonstratie ging het team het op elkaar oefenen. Ze waren serieus bezig en vonden het leuk. Ook hadden we een geurlamp met wisselend licht en lavendel erbij, dat is ook weer een zintuigelijke prikkeling.

Op woensdag hebben ze 3 van de 5 nummers met de kinderen bij de CP-daycare gedaan. Het was boven verwachting om te zien, hoe goed ze het hadden opgepikt en hoe de kinderen er op reageerden. Vooral bij het nummer met de transparante doek, waarvoor we een oranje klamboe kapot geknipt hebben, zag je de (meeste) kinderen reageren en genieten.

Aan het eind van de ochtend was het danstijd en begonnen ze te dansen op de Bim-muziek, maar geef mij maar hun eigen muziek voor het dansen. Ook ben ik deze week twee keer bij de hygiënetraining geweest en bij de Fundraising. Ook dat was weer interessant om mee te maken.

Ik ben ook twee ochtendjes met Anne-Rose mee geweest naar haar werk, wat weer een heel andere doelgroep is. Anne-Rose doet heel leuke activiteiten met de kinderen en weet altijd wat te bedenken, ook met de beperkte middelen, die hier zijn. We hebben naaldvilten gedaan op lapjes stof, waarvan dan een omslagje voor een boekje wordt gemaakt.
Ook besteedt Anne-Rose aandacht aan de moeders, die buiten zitten. Ze leert hen haken. We kregen in de pauze een banaantje en een ingepakt cakeje met glitterpapier. Anne-Rose ging gelijk weer de papiertjes verzamelen om er kralen van te maken door ze op te rollen, zodat we ’s avonds thuis vrolijke hangers met kralen en stukjes glitterpapier gemaakt hebben als voorbeeld voor de volgende dag.

Anne-Rose was op alle dagcentra actief met de handvaardigheden. Zo werd er enthousiast gewerkt aan wolvilten, kralen maken en punniken. De jongvolwassenen zijn altijd blij iets nieuws te leren maken wat weer een nieuwe impuls geeft aan hun enthousiasme. Ze verbazen ons dan soms hoe snel ze iets aanleren. Dat is voor hen een opsteker, ze kunnen iets maken met hun handen. Anne-Rose kan hen veel leren met haar gouden handen…

De trainingen Hygiëne en Local Fundraising zijn met goed resultaat afgesloten, dat gebeurde gistermiddag met alle mensen bij elkaar. Zo vertelden de leerlingen hygiëne wat ze geleerd hebben aan de leerlingen local fundraising en andersom. Dan sta je soms te kijken wat een verhaal ze kunnen houden, echt goed! Het was duidelijk dat de training hygiëne erg goed ontvangen is en dat de cursisten enthousiast waren over Elly. We zijn er positief over en hopen dat de opgedane kennis zijn vruchten zal afwerpen. Mart heeft huiswerk opgegeven en gaat zijn leerlingen local fundraising volgen dus wie weet…..

Zelf heb ik de ochtenden doorgebracht met mijn CP-daycare team om nieuwe kinderen te zien en samen te werken aan een plan en oefeningen. Dat ging interactief, zeker nadat de tolk zelf tegen zijn collega s zei: “Geef nu eens antwoord!”. Ze gaan elkaar stimuleren, dat is mooi. Ze gingen om de beurt met een kindje aan de slag en dat was erg leuk en zinvol. Ook de samenwerking ’s middags met Mart was erg gezellig.

Nu zijn de gasten naar huis , de trainers zijn doorgereisd en Anne-Rose, Marian en mij wachten nog vier zeer drukke dagen met een leuk programma. Marian gaat nog op twee locaties van de CP-daycare Bimmen, waar ik nog tegelijkertijd 20 kinderen ga scoren. Verder huisbezoeken, stationskinderen waar we gaan loomen met die elastiekjes. Waarschijnlijk zijn de kinderen er beter in dan wij, voor de zekerheid hebben we even geoefend vandaag.

Op onze eerste vrije dag hebben we aangetut, de was gedaan en koffie gedronken. Hoewel het hier steeds warmer lijkt te worden, zijn we toch op het heetst van de dag op pad gegaan. Naar de overkant van de rivier voor een wandeling in rustiger gebied. Nu is de rivier gehalveerd en ligt hij voor een groot deel droog, dus was het een kort tochtje van drie minuten.

Het was wel een wiebelig bootje en we moesten het gewicht wat verdelen oftewel Anne-Rose en ik moesten allebei aan een andere kant gaan zitten. Op de andere oever konden we wandelen over de dijk. Daar was koelte te vinden onder de bomen,  maar de warmte was toch nog zodanig dat we peentjes zweetten. Hier staat een hindoetempelcomplex wat normaal gesproken een drukbezochte plek is, maar vandaag redelijk uitgestorven.

We konden over een bamboe bruggetje lopen, maar er was geen water in het stroompje. Vanwege het wiebelige karakter van de bamboepalen zonder leuning vonden wij het veiliger over de droge rivierbedding te lopen. Over de dijk lopend waren we een attractie voor de kinderen die daar op hun blote pootjes rondliepen en al uit de verte “I am fine!” riepen, trots op hun zinnetje Engels… Het was een fijne, beetje te warme, wandeling en na een kopje thee bij het theetentje klommen we weer in de wiebelboot terug voor een snelle overtocht op het weinige water wat er was.

Op de hoek bij het park staat een museum gewijd aan een bekende Bengaalse schilder. Als buitenlander moet je daar extra voor betalen, 500 taka ipv de locals 20 taka, nogal een verschil. Toch wel de moeite waard want we mochten op het toilet van het personeel plassen gelukkig. Annerose werd op een gegeven moment op een kruk onder de airco gestationeerd. De schilder heeft mooie kunstwerken gemaakt. Een thema is de cycloon in 1974 waarin vele Bengalen het leven lieten. Het was een verwoestend drama, wat ontzettend mooi tot uitdrukking kwam in een vele meters lang werk. Dit veel vaker voorkomend natuur geweld maakt naast de overstromingen tot op heden nog veel slachtoffers. De cyclonen met name in de zuidelijke gebieden van Bangladesh. Daar zijn de mensen erg kwetsbaar: vissers met eenvoudige bootjes op zee en geen sterke huisjes.

Onze vrije dag hebben we afgesloten met een etentje in het plaatselijke restaurant, wat heerlijk was voor de afwisseling. Nu zijn we klaar voor de laatste eindspurt, ieder van ons nog een volle taak, maar we hebben er zin in. Er liggen hier nog vele materialen te distribueren, voordat we de koffers definitief gaan sluiten. Die zitten overigens alweer vol met materialen voor de markten…

Anne-Rose, Marian en Ria

En weer verder!

We hebben even op het platteland gebivakkeerd, maar nu zijn we weer in Mymensingh. De terugreis viel wel wat tegen. In plaats van 6 uur hebben we 12 uur in een gammele bus gezeten op de hobbelige wegen en onwijs drukke steden.

Hier in Mymensingh zijn we gelijk aan de slag gegaan met het programma voor mensen met het down syndroom en hun ouders. Een hele bijeenkomst waar moeders elkaar ontmoeten en zich door elkaar gesterkt voelen. Er waren ook buurtgenoten aanwezig. Dit om mensen duidelijk te maken hoe het is om een kindje met het downsyndroom te hebben. Eén moeder vertelde het volgende. Haar zoon pakt bij ieder huisje spullen weg, maar als iemand er iets van zegt wordt hij agressief… Nu hebben de ouders van de jongen een grote bak bij hun huis gezet voor de ontvreemde spullen. De buurtbewoners komen dan ‘s avonds hun spullen terug halen. Het programma van de groep heet ‘Bloem uit eigen tuin’. Heel mooi gekozen!

Daarna ben ik met Marian van Kalmthout de markt op gegaan en hebben we leuke spullen gekocht. Vandaag een daycare dag- en activiteitenplan uitgelegd, zodat ze over een tijdje verder kunnen met hun programma.

Vanmiddag zijn we verder gegaan met de Training Hygiëne. De begeleiding ging aan de ouders uitleggen wat ze vorige week hebben geleerd bij de training. Ook de ouders pakte het heel goed op. Kortom een succes dat de begeleiding alles heel goed kon uitleggen.

Groeten van Anne-Rose.

 

Een heel andere wereld.

Sinds afgelopen maandag ben ik eindelijk voor de eerste maal in Bangladesh. In de loop van de afgelopen jaren heb ik al vele enthousiaste verhalen van Ria gehoord en natuurlijk ook de nieuwsbrieven en verslagen gevolgd. Ik was dan ook heel benieuwd, hoe het in werkelijkheid zou zijn. Ria heeft een geweldig programma gemaakt voor de twee en een halve week, dat we hier gezamenlijk zijn, zodat ik alle projecten kan bezoeken kan zien en ook veel van Bangladesh kan zien.

We zijn vanuit Dhaka met het vliegtuig naar Dynajpur gereisd. We zijn direct naar de daycare gegaan, waar een warm welkom was met bloemenkransen. Heel leuk om kennis te maken met de staf en het centrum te zien. Ik kreeg een rondleiding door het pand. Bijzonder om nu in het echt te zien. Het was wel onmiddellijk duidelijk, dat ze toe zijn aan een groter pand. Overal kinderen, teamleden en moeders, elk plekje wordt benut.

Daarna zijn we naar ons gastgezin gegaan, waar we wederom hartelijk werden ontvangen en een heerlijke lunch kregen voorgeschoteld.   ’s Middags zijn we achterop op de motorbike rondgereden om de omgeving te zien, wat een hele belevenis was. We reden langs mooie groene rijstvelden waar flink gewerkt werd, en mangobomen en natuurlijk gingen we naar de visvijver. Zo kwamen we ook bij het nieuwe stuk al opgehoogd land, waar het nieuwe centrum gebouwd zal worden. Zowel vijver als land zagen er prima uit en groter, dan ik verwacht had. De eerste indrukken zijn heel leuk en veel gezien de eerste dag.

De volgende dag hebben we op de daycare doorgebracht.  Het was er druk met lokale werkers, moeders en kinderen. Er werd hard gewerkt en ze hadden een duidelijk programma. Van elk kind hingen de gegevens en therapie aan de muur. Ria had een aantal nieuwe kinderen voor onderzoek met de lokale fysiotherapeut. Ik vond het geweldig, hoe voor ieder kind zoveel aandacht was en hoe na het onderzoek gelijk een programma gemaakt werd. Er zijn veel kinderen met ernstige handicaps. Allerlei leeftijden, hele kleintjes, maar ook een jongen van 8 jaar, waar nog nooit naar gekeken was. Moeders komen van heinde en verre met de ban, een platte kar, of de riksja. Sommigen geven aan, dat ze van het centrum gehoord hebben en daarom gekomen zijn. De daycare heeft een goede naam in de wijde omgeving, heel belangrijk en fijn.
De kinderen krijgen na de therapie warm eten en gaan daarna naar huis. Dan is er eten voor ons, wat goed smaakte.  De kokkin maakt elke dag heerlijke en gevarieerde maaltijden. Er was een bespreking en daarna was het mijn beurt om het team een training ‘bimmen’ te geven. Bim staat voor Beleven In Muziek en is speciaal ontwikkeld voor gehandicapte kinderen. Muziek wordt vertaald op het lichaam met de handen of met materiaal, zoals bv. een bal. We hadden veel plezier.

Woensdag was er ouderochtend. Er waren zo’n 55 ouders, merendeel moeders, maar ook 11 vaders en een paar oma’s. Ria heeft daarna verteld over zintuigverwerking en de ouders werden uitgenodigd om te laten zien met welke materialen welke zintuigen geprikkeld werden. Daarna hebben we het bimmen gedemonstreerd en de ouders deden mee. We hadden de dag ervoor 80 ballen gekocht, zodat ieder een bal kon meenemen naar huis. De ouders deden enthousiast mee. En het was dikke pret.  Na de lunch was er teamtraining gehad, met herhaling en nieuwe technieken. De werkers hebben goede vorderingen gemaakt.

Donderdag waren er veel nieuwe kinderen, die onderzocht moesten worden. Het was een drukke dag, ook met moeders en een enkele vader met kinderen en er werd hard gewerkt. Elk hoekje wordt benut. In de middag, na de evaluatie, zijn we op huisbezoek geweest,  weer achterop de motorbike. We gingen langs bij 2 families, waarvan de kinderen wel op het centrum komen, maar ze wilden ons graag hun huisjes laten zien. De huizen waren mooi beschilderd, maar piepklein. Er is ruimte voor een bed, een kastje en een metalen kist voor het opbergen van spullen. Bij één familie kregen we allerlei lekkere hapjes en fruit, gepresenteerd op het bed. Zo gastvrij en lief, hoe we ontvangen werden! Daarna zijn we nog naar het huis van één van de stafleden geweest, die ons uitgenodigd had. Daar was weer een hartelijke ontvangst met heel veel lekkere hapjes. Haar huis was mooi geschilderd en versierd. Er zijn zo’n 40 huisbezoeken per week voor de kinderen, die niet naar het centrum kunnen komen en het zijn flinke afstanden, die overbrugd moeten worden.

We namen afscheid, want de volgende dag zouden we naar Mymensingh  gaan.
Ik vind het heel indrukwekkend, hoe hier gewerkt wordt, hoe flink en positief veel ouders zijn met hun zorgen met een gehandicapt kind. Het is duidelijk te zien, hoe blij de mensen zijn met de daycare en de aandacht voor hun kind en hoeveel ze ook aan elkaar hebben.
Ria doet hier prachtig werk, dat wist ik al wel, maar wordt hier bevestigd.

 

Marian

Nieuwe schoenen

Het was een heel gesjouw, maar minstens één koffer was helemaal gevuld met schoenen. Niet zomaar schoenen, maar orthopedisch schoeisel. Kinderen in Nederland hebben nieuwe schoenen gekregen en deze waren ‘over’. Hergebruik is aanbevolen. Heel nuttig in Bangladesh. De ouders en kinderen zijn trots op hun nieuwe schoeisel. Het helpt heb goed vooruit!

De derde delegatie komt eraan

Na een volle week hebben we een goed gevoel over de trainingen hygiëne en local fundraising. De deelnemers waren zo enthousiast en actief dat onze verwachtingen over de resultaten hoog gespannen zijn!

Inmiddels ook al veel kinderen gezien, nu 38, een heel gevarieerd gezelschap maar erg leuk. Gelukkig was er ook een ochtend over om met mijn eigen CP-daycare team bij elkaar te komen en praktijk- en theorievragen door te nemen. Eerst met een kindje erbij om de behandeling die we bedacht hebben tijdens het onderzoek te herhalen en te oefenen. Het meisje hield zich goed dus we konden goed werken.

Ik kwam er wel achter dat het ontwikkelingsmateriaal en speelgoed aan vervanging toe is. Thuis heb ik nog veel liggen, maar dit keer hebben we de koffers vooral gevuld met semi orthopedische schoentjes die we hergebruiken. Al 3 paar kunnen gebruiken en in Dinajpur wachten ook 4 kinderen op de schoenen. Mijn collega’s , ouders, het revalidatiecentrum en de schoenmaker hebben ons deze keer aan veel schoenen kunnen helpen in de juiste maat, dus dat is hartstikke gaaf en zinvol. Twee koffers vol zijn mee, top!

Wat minder ontwikkelingsmateriaal dus, maar hier hebben wij wel het een en ander kunnen scoren en nog wat besteld bij Marian die morgen uit Nederland aan zal komen.

Op vrijdag zijn we op de lunch geweest bij mijn teamleidster Moni die ontzettend lekker heeft gekookt, maar we voelden ons zo tonnetje rond dat we ‘s avonds zijn over gegaan op fruit als maaltijd. Heerlijk luchtig en fris.

Zaterdag de klap op de vuurpijl, naar de Stationskinderen. Altijd een heerlijke happening daar te zijn en die snoetjes te zien. Elly gaf daar de eerste ronde van de hygiëne training , aangepast voor kinderen. Met een leuk verhaaltje met handpoppen, in het Bengaals (dat kan zij!!!) leerden kinderen hoe belangrijk het is zich te wassen. Erna volgde een handenwassessie. Door de kinderen handen te geven hadden we hun handen eerst vol gesmeerd met glitter. Dit om te laten zien hoe bacteriën verspreid worden als je iemand handen geeft. Heel origineel en leuk bedacht door Elly. Als je goed je handen had gewassen, moesten de glitters weer weg zijn. Het was een gezellige middag en 45 kinderen waren geboeid en ontzettend braaf in die kleine ruimte.

Vandaag met de bus naar Dhaka gereisd en blijkbaar is dat erg vermoeiend want erna hebben we 3 uur geslapen.

Nu nog ons huiswerk maken voor de training local fundraising en dan vroeg naar bed, zodat we morgenochtend Marian van Kalmthout kunnen ontvangen als zij voet op Bengaalse bodem zet. De derde delegatie uit Nederland komt eraan.

Ria

Drie dagen cursus zitten erop

regen in Bangladesh

Jullie hebben mooi weer horen wij, maar hier giet het momenteel met onweer; zou de regentijd begonnen zijn? Ik hoop het niet, ik heb geen regenjack bij me.….

Drie dagen trainingen local fundraising en hygiëne zitten erop. Bij de ene wordt veel gelachen en doen we spelletjes, naast de zo nodige informatie over hoe hygiëne te verbeteren. Bij de ander is het een moeilijk onderwerp vooral ook door de taalbarrière. Vandaag hebben we de vertalers goed verdeeld en is het erg goed gegaan. Ik bewonder de inzet van de deelnemers, de vertalers en niet te vergeten de enthousiaste trainer M

training hygiëne (op de grond)

art. Het is allemaal ontzettend zinvol en de interesse en deelname zijn helemaal top. De sfeer is goed en de teams maken onderling veel contact en werken samen.

Omdat de trainingen ’s middags zijn werk ik ’s morgens met mijn

training lokale fundraising, nu gelukkig aan tafels

CP daycare team met de kinderen en dat is toch voor mij het allermooiste. Anne-Rose geeft haar lessen handarbeid aan de cliënten, die zich vol enthousiasme om haar heen scharen. Omdat een aantal teamleden uit Dinajpur is aangesloten bij de trainingen is er ‘s morgens tijd voor hen de locaties in Meymensingh te bezoeken en mee te draaien. Zo wordt er veel kennis uitgewisseld, ideeën opgedaan en van elkaar geleerd. Wat een ontzettend vruchtbare en positieve dagen maken we hier met elkaar mee. Ruim 50 mensen bij elkaar gebracht, geweldig!

Toch ga ik morgenochtend met veel plezier weer kinderen zien van de CP daycare, daar ben ik in mijn hum want dat is het leukste werk dat ik me kan bedenken.

Ria

Ook aangekomen

Hè hè mijn mail doet het weer! Vrijdag ben ik vertrokken naar Bangladesh. De reis verliep heel voorspoedig. In Istanbul was het even rennen, maar ik heb de volgende vlucht gehaald . Ria en Ahad kwamen ons afhalen. Gezellig om Ria weer te zien. Ons huis is voor Bengaalse begrippen best wel lux. Ria had alles al gepoetst en ingericht, dus we zitten comfortabel met een eigen huisje en tuintje met grote hekken er omheen. Alleen geen douche of warm water… De eerste middag gezellig langs alle bekenden geweest en gerust. ‘s Avonds naar de viering van de Taizé’ broeders geweest, daar word je helemaal ‘zen’ van.

in de motorriksha naar het werk

Zondag al meteen aan het werk. Teambesprekingen over de doelen en op huis bezoek. Ik kwam in een oud vluchtelingenkamp waar ik een gezinnetje ging bezoeken met een pasgeboren baby en een jongen van een jaar of 10. Die jongen is verstandelijk beperkt en kan niet lopen en moeilijk iets vastpakken. Zijn moeder kan hem niet dragen naar de daycare met de baby erbij, dus wat gaan we hem thuis aanbieden? Je begrijpt dat mijn hersenen begonnen te ratelen welke mogelijkheden er zouden zijn. Ook natuurlijk even het baby’tje op schoot genomen: een dot van een mannetje, 17 dagen oud, tussen lapjes en doekjes voor zijn plasjes, zodat het bed niet nat wordt. Het gaat aan je hart dat zo’n klein mannetje in een enorme armoede ter wereld is gekomen. Maar óók zo’n trotse moeder, die echt haar best deed voor haar kinderen.

201905503Anne-Rose op huisbezoek

‘s Middags hebben we de trainingen verdeeld in 2 groepen. Eén groep met mensen om te kijken: ‘Hoe komen jullie aan geld, hoe haal je het uit eigen land’. Mijn groep gaat over de hygiëne. Het zijn goede en zinvolle middagen; de groepsleiding vindt het leuk om geschoold te worden. Daarnaast heb ik iedere daycare bezocht en was blij te zien dat ze veel hebben gehad aan de vorige bezoeken en het programma en activiteiten ook gebruiken.

Vandaag was het een hele sensatie omdat het noodweer werd. Iedereen in rep en roer. Ze hebben niet allemaal een jas, dus het halve dorp ligt plat, omdat mensen onder afdakjes staan. We zijn toch nog met een boot aan de overkant van de rivier gekomen. Daar moesten we vreselijk klimmen en klauteren om vooruit te komen, maar het was een heerlijke dag.

De moeders en kinderen zijn enthousiast en leergierig dus ik hoop dat ze iets aan mijn adviezen hebben. Tot over een paar dagen.

Groetjes Anne-Rose van der Zwet.

 

 

 

Bengalen zijn trots op hun taal

Vandaag na een indrukkende schouwspel onderweg aangekomen in Dhaka. Onderweg is altijd zoveel te zien!  Het is erg rommelig momenteel, er wordt veel gebouwd maar ook veel afgebroken of half afgebroken, dus er zijn veel krotten. Ook wordt er aan de riolering gewerkt waardoor op veel plekken de straten onder water staan met vies afval en derrie.

Gelukkig zijn er ook prachtig fris groene rijstvelden. Die zijn mooi en alle kleine plekjes zijn ingezaaid. Bengalen staan met blote benen in die natte velden te werken. Er is hier nog heel veel handarbeid. Bij ons misschien ook wel hoor, maar toch denk ik wel meer machinaal werk of computergestuurd.

Van die verschrikkelijke brand in Dhaka hebben jullie vast ook wel gehoord, echt afschuwelijk! De ramp is veroorzaakt door een aanrijding van een auto met een gasfles. Die auto reed een winkel binnen waar ook gasflessen stonden, met ontploffingen en dit heel nare gevolg.

De afgelopen dagen heb ik weer kinderen gezien, elf van de CP-daycare en vier bij een van de dagcentra voor verstandelijk beperkten waar ik en adviserende rol heb, lekkere doerakken daar! Bij de CP daycare veel ernstig meervoudig complex beperkte kinderen met epilepsie. Wat brengt epilepsie toch een schade en leed, steeds meer realiseer ik me dat. Na een dag met de gehandicapte kinderen stapten we naar buiten en daar stonden enkele gezonde, levendige kinderen. Dan bedenk ik me extra wat een zegen dat is, gezond zijn en gezonde kinderen ontvangen.

Gisteren was het International Language Day, wat in het hele land werd gevierd met optochten, kransleggingen, maaltijden en festiviteiten. Ook wij, van het behandelcentrum PCC, hadden een programma. We werden verzocht er om half zeven te zijn. Wel vroeg op de vrije feestdag, maar het scheelt dat ik nog steeds om 6 uur ‘s morgens wakker ben, na het Australische dag- en nacht ritme. Op tijd aanwezig dus, alleen was ik de enige… Ze zeggen altijd een half uur of meer eerder te komen tegen de Bengalen. Die komen nooit op tijd. Dat snap ik ook wel, met die gehandicapte kinderen sjouwen in de vroege morgen valt niet altijd mee. In optocht dus naar het festivalterrein.

Onderweg raakten we verstrikt in een mensenmassa. Van alle kanten kwamen er ook rijen schoolkinderen en andere organisaties. Om de Bengaalse taal te behouden heeft men een bloedige strijd moeten leveren. In 1947 heeft Engeland India en Pakistan zelfstandig gemaakt. Pakistan wilde toen het URDU invoeren. Maar in Oost Pakistan wat nu Bangladesh is, sprak men Bengaals. Dat wilde men houden, want stel je voor, iedereen moet verplicht de nieuwe taal leren, alle boeken worden veranderd en alle geschriften, dat is geen doen. Het heeft jaren gekost en veel mensenlevens voordat het is gelukt. Men is nu trots op het Bengaals, een moeilijke taal voor mij om te leren, MAAR ik maak vorderingen!

Er was een ontbijt georganiseerd voor alle 80 mensen, door één man gekookt op houtvuur en in een enorme pan. Geweldig vind ik dat. Na ook nog een tekenwedstrijd zat ik ineens aan de tafel van de VIPS om te speechen en prijzen met hen uit te reiken. Lekker speechen als je de taal niet spreekt op de dag van de Bengaalse taal, haha.

Na de festiviteiten gingen wij naar de timmerman om aanpassingen van de stoeltjes te bespreken.  Een geweldig handige man die fijne stoeltjes maakt, echt een vakman met gouden handen en inzicht.

Ons huisje heb ik nu tiptop in orde voor de collega s uit Nederland die zaterdag aankomen. Ik had zowaar nog tijd over om naar de kermis te gaan. Voor de zang daar deed ik mijn oordoppen in, want dat was niet om aan te horen, maar erna volgden super goede en knappe acts. Om zeven uur thuis, direct in bed gedoken, ook dat is nog Australisch schema denk ik, maar lekker geslapen.

Vandaag in Dhaka om morgenochtend vroeg de gasten op het vliegveld te ontvangen. Dan gaat het volgende programma starten.

Fijn weekend voor jullie.

Ria

 

Eerste dag is geslaagd

Vanuit Australië, eerst in Dhaka een dagje bijgekomen, maar gisteren met de bus naar Mymensingh gereisd. Wat je dan voorbij ziet komen kan niet een groter contrast zijn met Australië. Veel straten opgebroken, het vuilnis, de chaos, de mensen op blote voeten door de blubber ( het onweerde)  met een vuilniszak op hun hoofd tegen de regen. Overlopende riolen, krotten, half afgebouwde flats, van alles te zien, de verkeersopstoppingen, de marktjes, de theetentjes met de kleioventjes. Als ik de ontzettend geblutste bussen zie moet ik altijd ontzettend lachen, ik hoop het echter niet mee te maken dat er een bluts in mijn bus komt.

Toch voel ik me hier thuis, op mijn gemak,  enthousiast en ik krijg er energie van.

In Mymensingh aangekomen, direct met Moni, ( team leidster, klein vrouwtje maar ontzettend goed) een programma ingevuld voor de komende 4 ½ week, voor de CP daycare kinderen.

Er zijn zoveel plannen met het extra trainingsprogramma wat we hebben georganiseerd, (local fundraising en hygiëne) dat het passen en meten is om alle kinderen voor onderzoek of evaluatie een plekje te geven, maar het is gelukt, 68 stuks om te bekijken. Daar kom ik natuurlijk vooral voor, de kindertjes!

Daarna naar ons onderkomen gegaan, dat viel niet tegen. We hebben een leuk huisje voor vier personen, het was alleen ernstig vies, dus eerst aan de schoonmaak. Vieze kleden buiten gelegd en nieuwe mat en matjes gekocht, slopen voor om de kussens en handdoeken. Vandaag tafelkleedjes.

Nu ziet het er gezellig uit, binnenkort moet er alleen nog een bed bij, dus dat wordt proppen, gedurende een paar weken zijn we namelijk met z’n vijven.

En ja, vandaag aan de slag, de eerste acht kinderen hebben we samen met de moeders onderzocht, plan gemaakt en oefeningen geprobeerd. Ze waren allemaal heel verschillend, zowel qua leeftijd, als begrip, niveau en beperkingen. De eerste jongen was al 9 jaar, die gaan we op de been krijgen en voorbereiden op school. Met een beetje hoop is er geen rolstoel nodig maar kan hij lopen met hulp. Verder waren het allemaal kleintjes, 4, 3, 2 ½, 17 mnd, 11 mnd…. Een meisje liep al bijna los, top, een leuk grietje. Twee kinderen met ernstige epilepsie en visusproblemen en daardoor problemen in de contactname, dat is wel lastig. De een heeft meer mogelijkheden dan de ander, maar vooral bij de ernstig beperkte kinderen hebben we geprobeerd een juiste benadering te zoeken om ontspanning te krijgen, contact en welbevinden te vergroten, ook voor de moeders. Ik denk dat dit goed gelukt is.

Het team had al zelf een eerste onderzoek gedaan en in een verslagje gezet om vandaag te checken.  Het viel niet tegen wat daar uit was gekomen. Heel goed, dus eigenlijk ben ik wel trots op hen. Deze nieuwe locatie in Muktagacha had ik nog niet gezien, ze zijn vorig jaar verhuisd, omdat ze in een klein kamertje hun werk deden, overigens fantastisch ! Nu zijn het twee kleine kamertjes geworden en dat met al die kinderen en hoekstoeltjes en statafels.……. Maar er wordt goed gewerkt ondanks dat alles en het is al een kamertje méér. Op de vloer van het klasje lag niets, kaal beton, dat vind ik echt niet fijn voor de kinderen, dus vandaag zijn we een mooi stuk zeil gaan kopen, dat is wat gezelliger, hygiënischer en comfortabeler. In de andere ruimte liggen matten, dus daar is het niet zo dringend. Een zeiltje voor een klasje van 3 bij 3 kostte maar 24,50 euro, kon ik eerst niet geloven, dus ik zei tegen mijn begeleider, kan toch niet. Toen dacht de verkoper dat ik het te duur vond en deed nog iets van de prijs af. Nou ja……….. dan zal hij het wel kunnen missen denk ik..

Mijn begeleider is Mikhael weer, student en mijn vertaler, nu tevens mijn house mate, want ik woon nu een beetje achteraf en alleen  in dit huis, dat vind ik op dit moment niet prettig. Dus heeft hij ook een kamer betrokken, tot dat de anderen er zijn. We gaan ook samen shoppen en kletsen veel.

Leuke dag zo samen opwerken. Het team onder leiding van Moni doet het geweldig. Hier zie ik dat leiding geven een kunst is, zij doet dat precies zó als ik hoop. Sturen, maar samen doen en zelf net zo hard meewerken.

Ik ben happy!

Groeten van Ria