Iedereen wil een goed leven

Ook al komen er nog zoveel kinderen op mijn pad, steeds is ieder kind weer anders en zó speciaal.

Nu ik samen werk met een fysiotherapeut hier, doet hij voornamelijk het onderzoek. Ik stuur bij of corrigeer, of doe iets voor. Dan merk ik dat ik toch het meest geniet als ik de kinderen in mijn handen heb, of op mijn schoot en ze kan ontspannen of troosten.  Dan ben ik zo blij met mijn handen, mijn kennis en dat je daarmee veel kunt betekenen.

Toch zijn er ook zoveel momenten die moeilijk zijn, zoals tegen een moeder vertellen dat haar kind spierdystrofie heeft of dat het ziektebeeld van haar kind progressief is. Dat de beperkingen in de spieren en gewrichten al zodanig  zijn dat die niet meer verlengd kunnen worden (alleen operatief maar dat is hier geen optie en ook dan zelfs niet altijd meer mogelijk). Uiteraard wordt niet plompverloren verteld maar wat omzichtig met veel uitleg en vooral met kijken wat wel kan.

Nu zijn er 41 kinderen geweest en het is toch zó leuk en boeiend om al die verschillende kinderen te zien en om met hen te oefenen. Ze zijn ontroerend en prachtig. Deze week heb ik twee kinderen ingestuurd voor een  X-foto, één omdat ik de heup niet vertrouw en één omdat het lijkt alsof de gewrichten niet zijn aangelegd. Dat jongetje wil niet op zijn benen staan en huilt altijd, misschien heeft hij pijn, dan wil hij natuurlijk niet. Een X-foto kan hier zó gemaakt worden in een of ander centrum; kost 400 taka, foto van twee heupen en twee knieën, dat is ongeveer € 4,50!! Nu moeten we alleen nog afwachten of er een gediplomeerde radioloog naar kan kijken. Dat is toch bijzonder dat je wel een X – foto kan laten maken, maar dat je verder nergens terecht kan voor fatsoenlijke zorgverlening. Even afwachten dus.

Tot nu toe waren het vooral de schoolkinderen en de kinderen die  huisbezoek krijgen. De kleintjes komen nog…….dat zijn er echt veel. Even werd ik vandaag emotioneel op het moment dat ik moest gaan uitleggen waarom het voor een ernstig meervoudig complex beperkt kind zin heeft naar een dagcentrum te komen voor behandeling en een programma. Dan zie ik dat het mijn hart raakt want dat is mijn werk ook in Nederland, het heeft te maken met respect, aandacht, liefde, comfort bieden, zorgen dat een kind geen pijn heeft, niet benauwd is en kan genieten en beleven, dát is kwaliteit van leven, maar dat is hier nog niet aan de orde. Als je niet beter wordt heb je toch een probleem want dan ben je een last. Ik begrijp het wel, maar hier wil ik voor vechten: dat het toch belangrijk is, want het is een mens met recht op leven. Een goed leven voor zover als mogelijk.

Even voor de penningmeester: 41 kinderen gezien, al 18 paar spalken nodig, haha. Ze zijn allemaal gegroeid……

Ondertussen draait de staf hier de dagbesteding en de schoolvoorbereidende groep. Steeds gluur ik even of ga even kijken, geweldig zijn ze bezig. Vorig jaar hebben we zo hard gewerkt aan een dagprogramma met veel verschillende mogelijkheden van activiteiten en ja hoor ze doen het. Ik zie van alles gebeuren, Sherborne, Senso, snoezelen, muziek, visuele stimulatie, sinds maandag wordt er geverfd enz. … .

Na de onderzoeken worden de oefeningen voor de individuele kinderen uitgeprint en op de muur geplakt. Dan hebben ze de richtlijn voor de behandeling en het programma per kind bij de hand. Nu merk ik dat ze er echt naar kijken en komen met vragen wat ik bedoel met een bepaalde oefening. Dat vind ik top want dan proberen ze te doen wat we afspreken. Tot twee keer toe was dit aanleiding om een bepaald kindje uit te nodigen voor de training in de middag zodat we met een kind praktijk kunnen oefenen.  Dat is zo leerzaam, want het zijn natuurlijk niet de makkelijkste kinderen en hanteringen of oefeningen. Heel leuk en leerzaam.  Aan de hand van hun vragen zijn er al heel wat onderwerpen voorbij gekomen en dat werkt eigenlijk wel heel goed beter dan een verhaal af te steken over een onderwerp. Het is makkelijk voor mij en praktisch.

Vandaag hebben we in de lunchpauze even gefietst. Ze wilden zien (met name de dames) of ik wel kan fietsen, want dat is niet gebruikelijk hier voor dames. Nou het was een grote herenfiets en op- en afstappen was wat link maar fietsen natuurlijk geen probleem. En ja hoor, daar ging Rifat het proberen, maar zo ’n lange wijde jurk die zij draagt is niet zo handig op de fiets. Maar ze heeft het gedaan en vond het erg leuk.

Het rondje op de brommer aan het eind van de dag vind ik echt heerlijk. Het is op mijn verzoek, anders zit ik de hele dag binnen terwijl het zo mooi is nu, die felgroene rijstvelden, de huisjes, de kleioventjes voor hapjes en theetentjes. Dat vind ik vertrouwd en leuk.

Mijn verblijf in het gastgezin is erg luxe ondanks de kakkerlakken model groot die ik nu gescoord heb in mijn kamer. Hij bleef gelukkig op het plafond zitten en twee anderen waren al door de gastvrouw geveld. Zolang hij daar blijft zitten blijven we vrienden, anders vind ik het toch wat lastig worden.

Hier is het doodnormaal al die beestjes, maar wij zijn dat niet gewend. De gekko ’s lopen ook over de muur, (minihagedisjes) maar die zijn wel mooi en grappig.

Morgen weer nieuwe uitdagingen. Jippie.

Ria

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *