In Dhaka

Gisteravond zijn we in Dhaka aangekomen na een busreis met veel sightseeing en opstoppingen in het verkeer. Er wordt gewerkt aan de weg en de rioleringen, zoals ik al eerder schreef. De flinke regenbui van gistermiddag leidde daardoor tot hoog water op diverse plekken, bij het vuilnis wat er ook ligt en de Bengalen waadden daar doorheen op hun slippertjes en met hun bagage. In de bus zaten wij droog en ik benijd de mensen daar niet.

De laatste dagen hebben wij ons leuke programma afgewerkt. Anne-Rose met haar initiatieven voor handarbeidactiviteiten, de wolviltactiviteit afgerond en nog een mooi plantenpotje gemaakt van lege fles en stofjes die ze geknipt heeft van tasjes die ze hier gebruiken om boodschappen en fruit in te doen. Het zijn een soort netjes in felle kleuren zodat het een vrolijk en kleurrijk bloempotje is geworden; van hergebruik en kosteloze materialen en eenvoudig te maken. Goed en leuk idee dus.

Marian heeft nu op alle locaties Bimmen geïntroduceerd. De mensen hebben het heel enthousiast ontvangen. Naar de laatste sessie kwamen ze nog met extra personeel aanzetten om het ook nog te leren. Ze zijn zo gemotiveerd en vonden het echt een supergeschikte activiteit voor de kinderen waar we mee werken. De kinderen reageerden ook zo leuk, we zagen ze genieten. Marian is nu een ervaren geslaagde Bim-juf en ze vond het heel leuk.

De onderzoeken van de laatste 20 kinderen zijn heel zinvol verlopen. Er waren best gecompliceerde problemen die de moeite waard waren voor discussie en met elkaar brainstormen, zodat het altijd zo fijn lerend werken is, voor alle partijen. Best schrijnende gezondheidsproblemen. Juist dan is het de uitdaging toch iets te kunnen verbeteren aan de kwaliteit van leven voor de kinderen en ik denk dat dit goed gelukt is. Op de laatste ochtend moest ik nog snel vroeger beginnen om nog 3 aanmeldingen te bekijken en op een dagverblijf voor verstandelijk beperkten ook nog vier kinderen bekijken voor hulpmiddelen. Daar kunnen we ook nog mee ondersteunen en met oefeningen de moeders helpen. Al met al heel geslaagd, 8o kinderen gezien en weer veel van geleerd.

Terwijl Anne-Rose en Marian ons huisje hebben gepoetst kon ik de laatste verslagen inleveren en wat financiën afhandelen, zodat we al vroeg de bus konden nemen naar Dhaka. Alle bagage vervoeren was even een lachfilm, in twee motor riksjahs is het gelukt en in de bus konden ze het ook in de bagageruimtes kwijt. We dachten al dat het boven op de bus gepakt zou moeten, maar nee, dat was toch niet nodig.

Afscheid nemen is altijd een beetje lastig, want we hebben weer intensief samengewerkt en dan raak je gehecht aan elkaar en zeker ook aan de kinderen. Maar wat in het hart zit, is nooit ver weg heb ik ooit geleerd.  Nu hebben één dag om door te brengen in Dhaka wat voor Marian natuurlijk nodig is voor het volledige plaatje van Bangladesh.

Ria

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *