Kerst kan niet mooier zijn

 

Hoewel ik een beetje de kerstsfeer mis, maken wij hier mooie dingen mee.

Na de aankomst en het weerzien van Kees, reisden wij direct door naar Srimangal, het gebied in het noordoosten van Bangladesh, waar de theetuinen zijn. Wat een rust daar en een groen, fris en prachtig gebied die theetuinen. Er omheen is het echter gewoon Bangladesh, chaotisch, herrie, gevaarlijk verkeer, slechte wegen en viezigheid, waar Kees zijn ogen bij uitkijkt, soms een hartverzakking krijgt, maar toch gelukkig de Bengaalse mensen ziet in hun eenvoud met vrolijkheid, vindingrijkheid en kleuren.

Het is een hele ervaring en bijzonder, maar we kunnen om zoveel situaties die we zien onderweg hartelijk lachen. Volgestouwde riksja’s, bamboe palen van 15 meter op een fiets vervoerd, koeien als tegenligger, overvolle motorriksja’s of kleine vrachtwagentjes met te veel mensen erin en nog een paar die er aan hangen of boven op zitten, het is teveel om op te noemen.

Inmiddels zijn we nu de projecten in Mymensingh aan het bezoeken en dat is zelfs voor mij een mooie ervaring. Want als we aankomen wordt Kees als een prins ontvangen met bloemen, ballonnen en volle ruimtes met enthousiaste moeders en kinderen. Dat is leuk voor hem en hij kan goed meedoen met dansen en spelen en geniet ervan.

Gisteren bezochten we twee van onze CP daycares en dat vond ik zooooooooo mooi. Kwamen we aan in locatie Muktagacha, zitten daar 13 kinderen in hun stoeltjes, moeders erbij, 5 man staf in een ruimte van 3 bij 3 op elkaar gepakt. Enthousiast, vrolijkheid, ook gehuil van de kleintjes natuurlijk, maar wat wordt er gewerkt! Er is haast geen vierkante cm over, maar toch krijgen de kinderen een programma dat draait, dat goed is met oefeningen erbij. Ik was helemaal ontroerd en kon tranen met tuiten huilen, want het werkt, het team staat voor hun taak, ze werken met zoveel energie. Altijd zie ik natuurlijk nog wel verbeterpuntjes bij de oefeningen vooral, daar ga ik natuurlijk altijd even mee aan de slag, want nu kan het nog om nog even de puntjes op de i te zetten, voordat ze dit jaar weer zelfstandig gaan draaien.

Ik was echt ontroerd, trots en Kees natuurlijk onder de indruk van het werk. Jullie begrijpen wel dat ik in discussie ben gegaan over deze ruimte want die is echt te klein om te functioneren. Het team doet het, maar eigenlijk is het geen doen. Dus vanaf 1 januari is er een prachtige etage beschikbaar, die past in de begroting en die drie kamers heeft: een groepsruimte, een therapielokaal en een snoezel- of speelhoek. Geweldig en nodig. Jammer dat ik daarvoor moet komen, maar van de andere kant is het daarom weer gelukt. Want er is niet alleen een overvol klasje in de ochtend, ’s middags komen de middagkinderen, zelfde aantal kinderen en moeders. Geweldig!

Tussen de middag reisden we naar de locatie Vati Barera: zelfde verhaal, alleen sinds vorige week in een grotere ruimte (was 3 x 3 m). Een grote groep kinderen en moeders wachtend op de Nederlandse blanke man. Een topteam met een goed programma, oefeningen en aandacht voor moeders en kind.

Een derde locatie wacht ons vandaag, net als de stationskinderen die de naam van Kees al geoefend hebben. Ha ha, hij zal verrast zijn en hij geniet hier volop.

Het is mooi om te zien wat er gebeurt en ik vind het ontroerend want ik zie de kinderen en moeders, weet wat in hun harten leeft. Ze hebben het willen delen met mij en het heeft mij erg geraakt hier te mogen zijn en te mogen werken met hen. Ik zie dat het vreugde geeft en ik ga straks naar huis ,voldaan, maar ook in de wetenschap dat ik niets te wensen heb in het veilige en welvarende leven wat wij mogen leiden in Nederland, want dat is de mensen hier niet gegeven en toch zijn het bikkels, die Bengalen. De kinderen stuk voor stuk geweldig en lief. Ik heb ze mogen knuffelen, bewegen, laten ervaren, soms op afstand, maar meestal dichtbij en in mijn handen. Als moeder de moeders hier kunnen omarmen en steunen en daarom denk ik….. mijn Kerst kan niet mooier zijn……..

Wij gaan naar het volgende project in Phulbari, waar ons ook weer mooie dingen wachten. Een mooi nieuw team dat ik heb zien groeien in de twee weken van samen werken. Weer zoveel nieuwe kleine kindjes die nu kansen krijgen. Traantjes in mijn hartje, van ontroering, vreugde, verdriet , soms weet ik het niet…….

Op eerste kerstdag zitten wij in een bootje in de jungle van de Sundarbarn, zullen aan jullie denken en wensen jullie mooie kerstdagen. De kinderen en moeders mee in mijn hart.

Groetjes enne ………  tot in het nieuwe jaar.

Ria

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *