Resultaten van de Corona-actie

Door de CORONA actie van Wilde Ganzen en de Stichting Physci werken de ouders van onze kinderen met een beperking die het dagcentrum bezoeken aan hun zelfstandigheid.

Hier foto’s van de Corona actie uit Dinajpur. In het kader van het voedselprogramma is het volgende gebeurd:

het starten van een bettelnootshop, een pakorashop, een kaasshop, een mandenmakerij, een ijzerwaren bewerkingsbedrijf en een bananenplantage. Er zijn koetjes gekocht die nu verzorgd worden en na het afkalven melk leveren. Er zijn naaimachines aangeschaft en 35 moeders hebben naailessen gekregen. Daarnaast is er ook nog een bakfiets gekomen en een cementmolen.

Deze week had ik een leuke ervaring.

In Bangladesh doet mijn team vooral huisbezoeken nu, dat is veiliger.

Bij het dagcentrum voor verstandelijk beperkten waar

statafel, maar niet goed ingesteld

PhySCI ondersteunt met hulpmiddelen ontving ik een foto van een jongetje in een nieuwe statafel die ze hebben ontvangen. Maar ik zag op de foto dat hij niet goed was  ingesteld. Ik heb gevraagd of een van mijn team van CP daycare er langs ging en nu is het goed. Dat vind ik heel gaaf. Aansturen op afstand en ze kunnen het, top toch!

Ik stuur foto voor en na….. Ik wordt daar blij van.

Ria Schmitz,
Fysiotherapeut

De Corona Nood Actie met de Wilde Ganzen is fantastisch geslaagd !

Lieve mensen,

Op 1 april jl. deed ik een beroep op u vanwege Corona Nood in Bangladesh. Met enorm veel en snelle donaties reageerde u geweldig enthousiast. Erna kwam de Wilde Ganzen met de Corona Nood Actie en stelde Stichting PhySCI in de gelegenheid daar gebruik van te maken: samen actie te voeren voor de gezinnen van de kinderen in Bangladesh die onze dagcentra bezoeken.

Het streef bedrag van Stichting PhySCI was € 30.00,- en Wilde Ganzen zou dat verdubbelen. Daarmee is zoveel mogelijk.

En nu …………………………………
het is gelukt !

We hebben ons streefbedrag bereikt en het geld is al onderweg naar Bangladesh. We hebben al meer dan twee maanden 178 gezinnen van voedselpakketten voorzien. Nu wordt gekeken voor welke gezinnen deze ondersteuning nog langer nodig is. Sommige ouders kunnen nu wat rijst oogsten van hun stukje tuin of land. Maar niet alle gezinnen zijn zo rijk. Veel alleenstaande moeders of arme gezinnen zullen we nog verder steunen met de voedselpakketten.

Ook vindt de verdere uitwerking van het Corona noodplan plaats. De teams in Mymensingh en Dinajpur hebben een  inventarisatie gedaan bij de ouders van de kinderen die ons dagcentrum bezoeken, om na te gaan waarmee ze het meest geholpen zijn om in de toekomst zelfstandig in hun onderhoud te voorzien. Het is leuk dat de beide teams nu zo gaan samenwerken.

Deze actie is in meerdere opzichten verbindend. Tussen de ouders en de diverse teams van lokale werkers, maar ook tussen de mensen in Bangladesh en de geweldig lieve mensen en sponsors in Nederland die dit initiatief zo royaal hebben gesteund.

En nu worden er naaimachines (met naailessen), bakfietsen of riksja’s, koeien of geiten en kippen aangeschaft of middelen om een lokaal winkeltje ,theeshop of groente- of rijsttuin aan huis te starten. Dit wordt de komende weken gepland en gerealiseerd.

Het is fantastisch en ook prachtig dat dit zo snel gerealiseerd kan worden. Heel veel dank aan u allen. De ouders van de kinderen zijn verbaasd, ontroerd en vooral heel dankbaar.  Zij schreven er een brief over die hieronder volgt.

Ria Schmitz, Fysiotherapeut
Voorzitter Stichting PhySCI.

Voedselhulp

Deze week zijn er in regio Mymensingh bij de daycare van PCC 78 voedselpakketten klaargemaakt en verspreid. Op de foto staan de pakketten klaar om te worden uitgereikt.

In Dinajpur hebben 100 families een voedselpakket ontvangen bij ADD. Dat was een hele logistieke operatie, maar fijn dat het gelukt is. Zo zijn 178 gezinnen weer voorzien van voedsel voor een maand en hebben ze hoop gekregen om op de been te blijven. De ouders zijn ontroerd en dankbaar voor de hulp uit Nederland.

Dank aan u allen die ons steunt bij de zorg voor de gezinnen van onze kinderen tijdens deze nood in Bangladesh.

De vader die op de laatste foto staat raakte werkeloos door de crisis. Nu werkt hij op de bouw van ons nieuwe centrum van ADD in Dinajpur. Het is hard en zwaar werk, maar zo kan hij wat verdienen om zijn gezin te onderhouden. Hoe mooi is het dat hij bouwt aan het centrum waar zijn kind straks zorg gaat ontvangen.

Ria

201625901news-paperIn de lokale krant

It  is the first time in Phulbari: ADD takes the initiative to provide assistive devices for the disabled children.

Today ADD organized the device distribution program in the ADD office. Through the program 20 children with disabilities, especially CP children, received assistive devices such as special wheel chairs, corner chairs, wooden chairs, to increase their mobility, maintain position and posture and secondary disability prevention.
The parents are very happy to receive assistive the devices for their children. Almost 80 parents participated todays program. Chef guest in the programs was the Executive Officer of Phulbari,  special guest was the Social Welfare Officer of Phulbari.

There were journalists and the board members of ADD.
newspaper

Onvoorstelbaar verhaal …………………..

Vandaag werd ik geconfronteerd met een ongelooflijke situatie. Een meervoudig beperkt meisje van 7 jaar komt hier met moeder en broertje en dan komt er een verhaal wat je niet wilt horen. Dit gezin woont in bij het ouderlijk gezin van vader, dus samen met de ouders van vader én zijn broers, zus en hun kinderen. De familie heeft een boerenbedrijf en land. Omdat het meisje een beperking heeft worden zowel het meisje als het kleine broertje, de moeder en de vader mishandeld, bedreigd en wil men ze wegsturen. De littekens zijn zichtbaar. De familie zegt dat het meisje met de beperking slechte invloed zal hebben op de familie. De moeder moet weg omdat ze kinderen met een beperking krijgt. Dit is echt een situatie uit het jaar 0………………. en het komt dus nog steeds voor. Een zeer slechte start van de dag. Verdrietig en machteloos voel je je dan.

Inmiddels komt er hulp en wordt de lokale overheid ingeschakeld om de eigendommen te scheiden, maar of het gaat lukken ????  Ik hoop het maar. Een kwetsbaar meisje en betrokken, lieve, actieve ouders, die elkaar trouw blijven en een nieuw leven proberen op te bouwen. We zullen ze helpen waar we kunnen.

Overigens gaan we verder gestaag door met kinderen zien. Het is een zeer gevarieerde en uitdagende groep kinderen, in alle leeftijden, maar vooral jonge kinderen. Gisteren werd de babygroep bezocht door 16 jonge kinderen met hun moeders. De dag ervoor hebben we afgesproken dat we het deze dag iets anders zouden aanpakken. Niet het team zou alleen met de kinderen gaan werken, maar eerst zouden ze uitleg geven over een activiteit of oefening met instructie en erna zouden de moeders uitgenodigd worden aan de slag te gaan met hun kindje. Dit is meer mijn bedoeling van de babygroep, omdat we moeders willen leren hun kind goed te hanteren, met ze te oefenen en te spelen, alle dagen dat ze thuis zijn. Zowel voor de moeders als voor het team was het een nieuwe, maar leuke ervaring. Tenslotte denk ik dat iets altijd beter overkomt als je begrijpt waarom het nodig is, of op een bepaalde manier wordt uitgevoerd.  Zo is er elke dag iets te leren uit de ervaringen die we tegenkomen gedurende het programma en de onderzoeken. Het is heel fijn werken zo.

De kinderen zijn leuk, ontroerend, gezellig en soms niet, dan huilen ze of breken de tent af, haha! Voor een aantal ben ik erg wit en afschrikwekkend. Niet het wittejassenprobleem maar het wittegezichtprobleem. Gelukkig werken we met zijn tweeën, de fysiotherapeut van hier en ik. Hij doet de meeste “hands on “ activiteiten en zelf maak ik gelijk het verslag en stuur bij of voel zelf ook nog even aan de benen of voeten. ………. Prima samenwerking zo. Vanmiddag kwamen er twee kinderen terug om praktijk te oefenen, dat is zo leuk dat moeders gemotiveerd zijn en het team ook want ze stellen hun vragen.

In het dorp zijn ze overal aan de weg aan het werken dus er is ontzettend veel stof overal en verkeersopstoppingen, getoeter van jewelste. Gelukkig kun je erop de brommer aardig doorheen laveren, maar echt gezond met stof en uitlaatgassen is het niet. De weg wordt verbreed en daarvoor worden bomen gerooid, huizen of gedeelten van huizen afgebroken en dat geeft een enorme troep. Maar verbreding van deze doorgaande weg door het dorp lijkt me geen overbodige luxe, wie weet is het klaar tijdens ons volgende bezoek in het najaar.

Hier ga ik de laatste week in, morgen 12 of 15 kinderen gipsen ( voor de nieuwe spalken) dus dat wordt een leuke dag.

Tot snel en groetjes Ria

We vorderen al

Zonder stroom en internet lukt het vaak niet u een bericht te sturen over hoe de zaken hier verlopen, maar nu is er even verbinding en kan ik melden dat we rustig aan vorderen.

Inmiddels hebben we 40 kinderen gezien en draait het dagcentrum ook gewoon door. Dat is leuk, want dan zie ik ook wat er zoal het programma passeert en dat zijn veel activiteiten. Het team heeft goed opgepakt wat we in de loop der tijd hebben aangeleerd en ze doen het allemaal in afwisseling.

In de middag als de kinderen met een vol buikje van de gezonde maaltijd naar huis zijn, komen er nieuwe kinderen voor een onderzoek en dat doen we nu met het hele team. Zo kunnen ze leren waarom ze iets gaan doen, welke oefeningen en wat wanneer ed. Niet in één keer maar langzaam maar zeker, dat zijn steeds weer stappen te maken. We doen dit al jaren zo in Mymensingh en daar is de ervaring dat ze dan beter begrijpen waar ze mee bezig zijn. Het is erg leuk en ik merk dat het heel leerzaam is.

Er komen vooral hele kleine kinderen. Dat is heel belangrijk, want vroege interventie kan veel betekenen voor de mogelijkheden in de toekomst. Ze zijn wel schattig hoor, die kleintjes, alle kinderen natuurlijk. Echter zijn er ook erg moeilijke dingen, als kinderen achteruit gaan vanwege een progressief beeld, of kinderen die erg veel epilepsie hebben en constant aanvalletjes. Wat zullen die kinderen zich naar voelen, niet gek dat ze regelmatig huilen. Er zijn ook veel ‘overstrekkers’ bij, daar zien we vaak wel snel resultaat met de juiste hantering, bij een babytje al in een week. Daar word ik blij van en dat vormt een mooi tegenwicht tegenover de verdrietige zaken waarmee ouders ook geconfronteerd worden. Veel kinderen zijn vaak ziek, ook nu het weer echt te koud is voor de tijd van het jaar, vochtig en mistig. Ze zijn zo kwetsbaar in de omstandigheden waarin ze leven.

Elke dag gaan we naar de bouw om de vorderingen per dag te bekijken. Er wordt hard gewerkt en ik benijd de arbeiders niet, want het is een enorm gesjouw met manden stenen of cement op hun hoofd de trap op. Het meeste is handwerk en daar lopen ze dan: op hun slippertjes of op blote voeten. Echt bewonderenswaardig die Bengalen.

Er zijn al ongeveer 100 bomen gekocht en neergezet op een apart plekje om alvast wat te groeien. Nou ja bomen, het zijn stokjes, sommige al snel aangevreten door geiten, zodat er nu een hekje omheen staat. De stokjes lopen nog uit, dus er is nog hoop op leven.

Ik ga snel mailen nu er nog stroom is. Jullie hebben weer een berichtje.

Groetjes en liefs Ria

Deo volente

Maandag na een Bengaalse reis aangekomen in het pikkedonker in Phulbari, het stadje in het noorden waar ons tweede project is, het centrum voor de kinderen met een beperking.

Hier ben ik te gast bij het gezin van een van de collega’s en word ik in de watten gelegd. ‘s Morgens heb ik heerlijk warm water voor een heerlijke Bucket shower en word ik volgestopt door moeders des huizes. Het valt niet mee om eten af te slaan, dus nu heb ik vanmorgen yoghurt, groente, fruit en een gebakken ei gegeten, een beetje teveel van het goede.

Gisteren als eerste natuurlijk naar de bouw van het nieuwe dagcentrum gaan kijken. Lekker achterop de brommer, dat is favoriet bij mij! Het centrum ligt heel mooi rustig tussen de rijstvelden, die nu ingeplant worden. Over een week zullen ze knalgroen en fris zijn. Vanaf het dak van de parterre heb ik van het uitzicht genoten. Er is nog wel veel te doen, maar de aannemer zegt dat het eind mei klaar zal zijn als Allah het wil……..

Hierna ben ik naar het centrum gegaan, waar 14 kinderen van een goede lunch genoten. Goed om de gezichtjes weer te zien en de moeders. Er waren al twee kinderen voor onderzoek, dus gelijk aan de bak, maar daar kom ik natuurlijk voor.

In de namiddag met het team bijgepraat, hun ervaringen gehoord die positief zijn en kennis gemaakt met een nieuwe collega. We hebben plannen gemaakt hoe te gaan werken de komende weken, want er zijn 155 kinderen die graag willen komen voor een evaluatie of onderzoek. Ik weet niet hoe dat zal gaan, maar we beginnen eraan. Er zijn ook wel moeilijke dingen waar ze tegenaan lopen natuurlijk, zoals ouders tijdens huisbezoeken die niet begrijpen dat hun meervoudig beperkte kind nóg niet kan lopen. Daar valt nog een en ander uit te leggen, maar gelukkig blijven de teamleden gemotiveerd.

Ze waren trots te kunnen melden dat 10 kinderen naar school zijn gegaan en ik ben trots en blij met hen. Graag gaan we op de scholen kijken, dat lijkt me erg leuk en zinvol, eens kijken of het werkt.

Jullie zijn weer even bijgepraat, hopelijk alles goed bij jullie.

Mooie ervaringen op het platteland

Huisbezoeken op het platteland zijn mooi en ook leerzaam. Want de reis is lang, hobbelig, lastig, mooi groen, maar stoffig, gevaarlijk, te veel om op te noemen. Indrukwekkend ook hoe de mensen hier leven, zo primitief. Dan twee gezinnen die twee kinderen hebben met een beperking, niet zo eerlijk. Allemaal in hetzelfde bed, geen badkamer, pomp buiten en ook buiten koken in kleioventjes. De kinderen hebben veel epilepsie. Gelukkig verstrekken we medicijnen. Ik heb veel bewondering voor de moeders die dit leven volhouden.

Het schoolbezoek was succesvol, Jannat mag toch komen op school. We moesten er wel even goed over praten met de directie. Ze hebben geen ervaring met kinderen met een beperking, zeiden dat de andere kinderen soms bang zijn….haha, voor zo’n lief meisje.. (ze is wel pittig hoor, trouwens.)  Voor de kinderen op haar school heb ik een soort les gegeven in gesprekvorm. Zo van : ieder kind is anders en de een kan goed rennen, de ander goed voetballen enz…. Het was leuk en wij zijn blij voor Jannat en haar moeder.

Vandaag, vrijdag, een ontzettende leuke dag gehad. Hoewel het in Bangladesh een vrije dag is, was het voor ons werken.  In de ochtend drie leuke kinderen, waarvan vooral één gezin ontzettend veel indruk maakte. Een erg lieve, zorgzame vader met wie we oefeningen hebben doorgenomen. Dat maak je hier niet vaak mee, dat een vader zó begaan is met zijn kind met beperkingen. Zo’n vader wens je ieder kind hier toe. Ook oma was erbij, de hele familie is betrokken. Echt gaaf.

In de middag drie kinderen gegipst met de instrumentmaker, dat was een hele belevenis. Zelfs de instrumentmaker kwam opdraven nadat we hem gistermiddag pas gebeld hadden, super goed! Evenals de timmerman, gekomen om drie stoeltjes op te meten. De reden waarom dat nu juist vandaag moest, was

Het aanbrengen van redressiegips is een nieuwe uitdaging in BD

enerzijds omdat dit het enige moment was dat we nog vrij hadden en anderzijds dat de kinderen allemaal van ver kwamen uit dezelfde regio. Het is niet zo gemakkelijk om zo ver te reizen en nu konden ze samen reizen, elkaar helpen en alle vliegen in één klap slaan. Een geweldige service van zowel de instrumentmaker, als de timmerman en van ons natuurlijk.

Een geweldige dag!
Ria Schmitz, Fysiotherapeut
Voorzitter Stichting PhySCI

De zon komt door……………

Hoewel het nog elke ochtend en avond flink mistig en frisjes is, begint de zon aan kracht te winnen. Dat vind ik heerlijk. Vandaag voor het eerst: mijn Bengaalse jurk aan. Dat zijn van die dunne katoentjes, dus het was mij eerder te koud. Toch is het wel lekker eens iets schoons aan te trekken, haha. Er zitten alleen geen zakken in, dat is dan weer lastig.

In Mymensingh begin ik aan de laatste week. Ik heb de kinderen van onze CP-daycare allemaal gezien en nog tien van de dagcentra voor verstandelijk gehandicapten, dus ongeveer 85 kinderen. Toch ging het best wel relaxed: ik heb toch iets meer tijd dit jaar. Geen enkel kind is hetzelfde en het was erg leuk om kinderen terug te zien en hun vorderingen, zo mogelijk. Niet alle kinderen hebben de mogelijkheid om veel vorderingen te maken, maar blij zijn, niet meer zoveel huilen, contact maken met mama, dat zijn toch ook belangrijke stappen. Epilepsie is hier echt een groot probleem, maar dat is het bij ons helaas ook. Het is niet altijd goed te krijgen met medicijnen. Velen hebben echter mooie stapjes gemaakt, letterlijk en figuurlijk. Kunnen lopen is fantastisch en scheelt de moeders ook veel sjouwen.

Een aantal kinderen kan dit jaar doorstromen naar school. Hier is geen speciaal onderwijs, maar kinderen met een beperking mogen wel komen en krijgen dan meer hulp. Dat is bij onze kinderen zeker nodig, want allen hebben een lichamelijke beperking. Ze kunnen niet altijd een pen vasthouden, spreken of goed zitten op zo’n schoolbankje. Uiteraard geven we dan een stoeltje mee voor een stabiele uitgangshouding.

Ook dit jaar kwamen er veel nieuwe kinderen, ongeveer 30, en daarvan zoveel hele kleintjes. Heel schattig natuurlijk om die in handen te hebben en ook hoopvol, want juist als ze klein zijn kun je nog veel bereiken. Een klein meisje van 10 maanden werd aangemeld, die keek zo pienter, bewoog al goed en ik zag er geen achterstand in, dat is fijn, ook weleens heerlijk. Ze heeft wel epilepsie dus, dat is wel jammer, maar voorlopig een goede ontwikkeling.

Al met al heb ik veel leuke, ondeugende, huilende, drukke, stille, lieve, mooie, onhandelbare en grappige kinderen gezien en het was echt een mooie klus met het team dit samen te doen. Ze waren actief betrokken en deden om de beurt hun best een kindje te onderzoeken en conclusies te trekken. De een is wat meer verlegen dan de ander maar ze helpen elkaar.

Ik schrijf gelijk in het Engels een kort verslagje, niet meer dan één pagina !!!. Dit wordt door Michael vertaald en de oefeningen per kind uitgeprint en aan de muur gehangen. Dat is nodig, want ik begrijp dat je niet van elk kind de afspraken en oefeningen in je hoofd kunt hebben.

Inmiddels hebben we ook de inventarisatie van de hulpmiddelen klaar, dat is weer een hele berg, maar logisch met zoveel kinderen die allemaal een beperking hebben. Voor hulpmiddelen hebben we altijd een groot bedrag begroot, want die hebben prioriteit, ze werken de hele dag en zijn dus heel zinvol en nodig. Ik ben erg blij met de sponsors die het mogelijk maken deze ook echt te kunnen verstrekken.

Nu komt de afronding hier en dat is morgen een moederbijeenkomst in Muktagacha. Daar waren we vorig jaar niet aan toe gekomen, wel in de andere twee locaties. We hebben samen bedacht wat belangrijk is te delen en te vertellen en hoe het aan te pakken met praktijkervaringen. Het is altijd erg leuk, zinvol, maar ook vaak emotioneel als de moeders aan het woord komen en hun ervaringen gaan vertellen van hun leven met een kindje met een beperking. Dan blijkt dat er nog veel discriminatie is en kinderen die worden buiten gesloten. Ons werk is daarom dubbel belangrijk, we gunnen elk kind een fijn leven.

We hebben nog drie dagen trainingen van de teams gepland. De eerste dag met alleen mijn CP-daycare team en dan komen er een aantal kinderen om hetgeen is afgesproken te gaan oefenen in de praktijk. Een herhaling van alles wat voorbij is gekomen de afgelopen weken. We hebben de kinderen een beetje uitgezocht op onderwerp, onderdeel van therapeutische aan pak zeg maar.

Dan zijn er twee dagen training samen met de teams van de dagcentra voor verstandelijk beperkte kinderen. Er is veel overlap natuurlijk in dagprogramma’s en problematiek, dus leuk om samen te werken en te leren. Daar heb ik ook wat creatieve dingen voor bedacht ( met dank aan mijn collega’s voor ideeën) om met de kinderen te kunnen doen, zoals boekjes maken, geurzakjes, stempelen met Bengaalse stempels, verven met knikkers enz. De materialen heb ik hier gevonden en ook nog wat bewegingsspel wat we ook voor de stationskinderen kunnen gebruiken. Dit is erg leuk, het wordt lachen en ik heb er zin in. Natuurlijk komen ook de meer professionele onderwerpen aan de orde zoals therapeutische oefeningen, inhoud dagprogramma, Sherborne bewegen, stimuleren van intellectuele ontwikkeling en spel, snoezelen, sensorisch programma, autisme enz…… de dagen komen echt wel vol hier.

Met de instrumentmaker hebben we ook nog wel een interessante ontwikkeling, want een aantal kinderen blijft niet goed in hun spalken. Daardoor verkorten de spieren toch nog te veel. Op advies van onze instrumentmaker thuis (in NL) gaat hij dit aanpassen en ik hoop dat dit goed gaat lukken, anders zou ik echt balen. Ook hebben we voor een kind een redressie gips periode gepland om een correctie in zijn voeten te krijgen met langdurig gips, wat om de twee weken wordt gewisseld. Dat is nog een uitdaging, de eerst gipssessie hadden we gisteren maar ik ben niet tevreden over de stand die we hebben bereikt, dus morgen gaan we dat overdoen. Ja, het is voor mij ook even bekijken hoe dit het beste gaat, maar ik wil het in ieder geval de eerste keer goed hebben, voordat ik hier wegga. Het is een schattig jongetje en heel coöperatief gelukkig, want als je een kindje hebt dat de tent afbreekt, dan wordt het een onmogelijke exercitie.

Er zal ook nog een dag huisbezoeken zijn in een ander dorp wat verder weg. Dat vind ik altijd heerlijk, interessant, want er is veel te zien onderweg. Wel ben ik blij als ik heelhuids aankom, want het verkeer blijft levensgevaarlijk met inhaalmanoeuvres die regelmatig niet goed aflopen, waarvan we de resten aan de kant van de weg zien liggen. Ik kijk maar niet naar voren, maar opzij en hoop op de goede afloop.

Jullie zijn weer bij.  Alles prima hier, ik hoop ook bij jullie.

Groetjes en liefs Ria

Vandaag een bijzondere dag

Eerst kinderen gezien, erna de instrumentmaker uitgelegd hoe redressiegips werkt. Vervolgens met z’n allen op huisbezoek en tot slot 50 dekens gescoord voor de kinderen die het koud hebben. De gebreide dekens uit Nederland gebruiken we nu ook op het dagcentrum voor de warmte.

Het meisje op de foto  gaat naar school, jippie!

Dit is komisch. We gaan op huisbezoek om het gebruik van een statafels te checken. Het HELE team gaat mee, acht personen.  Is natuurlijk en leersituatie, hier heel gewoon, haha.

Wel gelukt, de jongen staat.

Vandaag dekens gekocht, 6000 taka afgedongen, dat is toch weer een paar spalken. Kleding is lastig snel kopen want de maten weten we natuurlijk niet van elk kind dus dat gaat in etappes. Stations kinderen hebben ook behoefte aan kleding, voor de allerarmsten. Het is hier echt zorgelijk gesteld met veel kinderen. Het is koud en alles is duurder geworden voor de mensen.

Echt schrijnend.

Groetjes Ria

Stations- en andere kinderen

Na een bezoek aan een dagcentrum voor verstandelijk beperkte kinderen vanmorgen, waar ik een zevental kinderen te zien kreeg voor een quickscan en oefeningen voor moeders besprak,  gingen we naar de stationskinderen.

Dat is altijd een hoogtepunt, want het zijn geweldig ondeugende gezonde kinderen die in erbarmelijke omstandigheden leven.. Dit jaar zijn er veel veranderingen in de stationsbuurt. Er zijn namelijk heeeeel veel huisjes afgebroken terwijl de mensen nog geen ander onderkomen hadden.. Het was al niet best maar nu is het nog erger… Toch waren er vandaag 50 vrolijke enthousiaste kinderen. Als voorbereiding had ik mooi gekleurd karton en papier meegenomen en veel stickers. Ieder kind heeft een boekje voor zichzelf gemaakt. Op het moment dat ze door kregen dat het mee naar huis mocht werden ze helemaal enthousiast. Een fijne dag.

Morgen weer CP daycare kinderen zien, we hebben er al 10 ontvangen.

En dat is dan vandaag:  onderzoeken in Muktagacha. Het is 35 km en we reizen met de motorriksja. Hoewel de weg is vernieuwd, blijft het een gevaarlijke onderneming je op de weg te begeven vanwege het constante inhalen van iedereen en van alle kanten. Toch goed aangekomen.

Mooie kinderen en topmoeders gezien vandaag. Het team was actief bezig, zodat we het echt samen doen, wat het meest leerzaam is. Er zijn weer de nodige hulpmiddelen gewenst, gelukkig ook kinderen met mogelijkheden. Tot nu toe 19 onderzoeken afgerond.  Gaat goed hier.

Groetjes Ria

Na de griep

Na aankomst in Dhaka hebben jullie even niets gehoord. Onderweg werd mijn griep heviger en twee dagen was ik best wel ziek. Dat kan natuurlijk niet, want in Bangladesh wil ik eruit.

Gelukkig voelde ik me snel beter. Ik ben nog wel onwijs verkouden en heb een lelijk hoestje maar dat zal wel slijten. Ik voel me net zo ’n rochelaar als de meeste Bengalen hier, dus pas me aan.

Een aantal dagen in Dhaka zijn nuttig besteed met ontwerp maken voor snoezel, speeltuin, tuin, nieuwe gebouw inrichting en bekijken wat er nog voor nodig is en welke materialen er te krijgen zijn enz.  Dat was een leuke klus en we hebben winkels en bedrijven gevonden in Dhaka of vlakbij die prachtige materialen kunnen leveren, veel leuker als we gewend zijn in Bangladesh. Dat is geweldig en voor ons precies op tijd.  Gaaf gelukt dus.

Maandag ben ik naar Mymensingh gereisd. Vanwege de grote koffers en andere tassen met een gehuurde auto. Ik heb er wel vijf uur over gedaan door de opstoppingen in het verkeer, maar ik heb gehoord dat het erger kan, namelijk 9½ uur over slechts 150 km. Onderweg heb je dan alle tijd om rond te kijken en dan zie je dat er veel wordt gebroken, gebouwd, gerotzooid, gehandeld enz….. Het is allemaal heel vertrouwd inmiddels.

Het is nog koud maar zodra de zon komt leeft het buiten op.

Aangekomen in Mymensingh, waar ik in een gastgezin logeer, kwam binnen 5 minuten een deel van mijn team ter begroeting en ook om plannen te maken. Dat gaat hier altijd heel snel en ook beginnen we gelijk.

Dinsdag dus: op naar het eerste dagcentrum voor verstandelijk beperkte kinderen waar ik doorgaans een adviserende rol heb. Vooral ook omdat er altijd ook meervoudig beperkte kinderen zijn. Dit keer drie huisbezoeken afgelegd vanwege speciale kinderen waar vragen over zijn.

Het is leuk om gelijk aan de slag te gaan. In het dagcentrum wordt enorm goed gewerkt met veel energie. Stel je voor in een klasje 18 kinderen van allemaal verschillende niveaus en leeftijden tegelijk vermaken. Dat is knap vind ik. Een groepje van deze kinderen is vorig jaar door Anne-Rose begeleid in nieuwe creatieve activiteiten en dat deden ze erg goed. Anne-Rose wordt erg gemist en iedereen vraagt naar haar. Anne-Rose heeft vorig jaar ook twee naaimachines verstrekt en die worden ontzettend goed gebruikt. Het is namelijk zó, dat kleding voor de kinderen nu niet naar de kleermaker hoeft gebracht maar die kleding wordt nu  kosteloos gemaakt door de moeders. Dat scheelt geld voor de moeders die het al niet breed hebben. Fijn dus voor Anne-Rose om te horen denk ik, dat het zoveel positiefs oplevert voor de moeders en kinderen.

Zo is het eigenlijk altijd, we zien elk jaar terug wat het jaar ervoor is aangeboden: het wordt gebruikt en het levert zoveel op!

Na het ochtend programma gingen we dus op huisbezoek bij drie speciale kinderen waarover vragen waren voor mij als fysiotherapeut en dat zag er niet eenvoudig uit, dus daar moet ik nog over denken, navragen, nazoeken enz….. Dat is een uitdaging. Gelukkig heb ik in Nederland Dr. Sandra Titulaer, kinderrevalidatiearts, ook lid van het Comité van aanbeveling van PhySCI, die ik vragen mag en kan stellen als ik iets niet weet. Dat is geweldig, dus dat ga ik doen.

Vandaag training van mijn CP daycare team. Enthousiast hebben we hard gewerkt als voorbereiding op de onderzoeken van de kinderen die morgen gaan beginnen. Er komen er 72 de komende weken.

Ik heb er zin in.
Groetjes voor nu.
Liefs Ria

Vandaag in Dhaka gewerkt aan het ontwerp voor de snoezel, de speeltuin en de inrichting van het gebouw. Er is een firma nabij Dhaka die de materialen kan leveren dus dat is mooi.

Ook even naar buiten geweest, Dhaka in om de levendige chaos te ervaren die bij Bangladesh hoort. Dan zie je in de grote stad dat mensen zich warmen aan vuurtjes, want het is hier kouder dan normaal en de mensen op straat voelen dat het meeste.

Ik stuur een foto mee van wat nu is te krijgen in Dhaka, prachtige kleuren en materialen . Dat indoor speelgoed is geweldig voor de snoezelruimte en voor de fysiotherapie ruimte. Ik heb ook rolgordijnen te koop gevonden. Leuk he?

Zondag: Vandaag heb ik werkplaats bezocht waar ze

Dekentje uit Nederland zorgt voor warmte

schoenen maken. Bengaalse huiden worden bewerkt tot leer en dan hier in dit eenvoudige atelier verwerkt tot schoenen. Ze zijn er trots op.

De eerste kinderen heb ik blij gemaakt met een deken uit Nederland: De eerste dekens zijn op hun plek

Groetjes, Ria