We vorderen al

Zonder stroom en internet lukt het vaak niet u een bericht te sturen over hoe de zaken hier verlopen, maar nu is er even verbinding en kan ik melden dat we rustig aan vorderen.

Op huisbezoek bij Jahid

Inmiddels hebben we 40 kinderen gezien en draait het dagcentrum ook

gewoon door. Dat is leuk, want dan zie ik ook wat er zoal het programma passeert en dat zijn veel activiteiten. Het team heeft goed opgepakt wat we in de loop der tijd hebben aangeleerd en ze doen het allemaal in afwisseling.

In de middag als de kinderen met een vol buikje van de gezonde maaltijd naar huis zijn, komen er nieuwe kinderen voor een onderzoek en dat doen we nu met het hele team. Zo kunnen ze leren waarom ze iets gaan doen, welke oefeningen en wat wanneer ed. Niet in één keer maar langzaam maar zeker, dat zijn steeds weer stappen te maken. We doen dit al jaren zo in Mymensingh en daar is de ervaring dat ze dan beter begrijpen waar ze mee bezig zijn. Het is erg leuk en ik merk dat het heel leerzaam is.

Jahid heeft een eigen loopbrug.

Er komen vooral hele kleine kinderen. Dat is heel belangrijk, want vroege interventie kan veel betekenen voor de mogelijkheden in de toekomst. Ze zijn wel schattig hoor, die kleintjes, alle kinderen natuurlijk. Echter zijn er ook erg moeilijke dingen, als kinderen achteruit gaan vanwege een progressief beeld, of kinderen die erg veel epilepsie hebben en constant aanvalletjes. Wat zullen die kinderen zich naar voelen, niet gek dat ze regelmatig huilen. Er zijn ook veel ‘overstrekkers’ bij, daar zien we vaak wel snel resultaat met de juiste hantering, bij een babytje al in een week. Daar word ik blij van en dat vormt een mooi tegenwicht tegenover de verdrietige zaken waarmee ouders ook geconfronteerd worden. Veel kinderen zijn vaak ziek, ook nu het weer echt te koud is voor de tijd van het jaar, vochtig en mistig. Ze zijn zo kwetsbaar in de omstandigheden waarin ze leven.

Elke dag gaan we naar de bouw om de vorderingen per dag te bekijken. Er wordt hard gewerkt en ik benijd de arbeiders niet, want het is een enorm gesjouw met manden stenen of cement op hun hoofd de trap op. Het meeste is handwerk en daar lopen ze dan: op hun slippertjes of op blote voeten. Echt bewonderenswaardig die Bengalen.

 

Er zijn al ongeveer 100 bomen gekocht en neergezet op een apart plekje om alvast wat te groeien. Nou ja bomen, het zijn stokjes, sommige al snel aangevreten door geiten, zodat er nu een hekje omheen staat. De stokjes lopen nog uit, dus er is nog hoop op leven.

Ik ga snel mailen nu er nog stroom is. Jullie hebben weer een berichtje.

Groetjes en liefs Ria

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *