Eerste contact met cliënten

201632091bengaals-levenWe hebben de eerste twee werkdagen met de cliënten achter de rug. Het is erg indrukwekkend en goed opletten en luisteren wat er allemaal gebeurt. De begeleiders zijn heel lief en behulpzaam voor de cliënten maar de groepsleden zitten wat ingewikkeld in elkaar.

De een ligt, de ander slaat of bonkt, de volgende kijkt alleen enz. Het personeel doet zijn best om de cliënten te begeleiden, maar ze zitten met de handen in het haar omdat ze niet weten wat ze met de groep moeten doen. Dat klinkt misschien gek, maar ik heb na 2 dagen wel al een beeld wat er zou kunnen bijdragen aan een fijnere en zinvolle dagbesteding.

201632096roos-aan-het-werkOok heb ik wat advies gevraagd aan een collega die met dit soort groepen gewerkt heeft. Maar vanmiddag kon ik het toch niet laten om alvast wat spel- en ontwikkelingsmateriaal mee te nemen. Aan het personeel heb ik uitgelegd dat ze één op één met de cliënten moesten gaan spelen. Voordoen en herhalen. Het werd een hele gezellige en vrolijke middag.

Daarna zijn we snel nog even wezen shoppen voor wat materialen. Toen snel naar huis, want voor onze veiligheid moeten we vóór 8 uur naar binnen.

Morgen ga ik aan de overkant van de rivier Bramapoutra werken. Dat is een dagcentrum voor cliënten van wat hoger niveau. In Nederland heb ik al het een en ander met behulp van collega’s voorbereid, dus jullie horen het wel.

Groetjes
Anne-Rose.

 

 

Geen zwarte, roze, schoorsteen Piet, maar een hoge piet

Vandaag begonnen met de onderzoeken. Na 2 kinderen echter moesten we wegvliegen voor een belangrijke afspraak. We gingen namelijk de Chairman van het district ontmoeten en dat was heel belangrijk. Hij behartigt namelijk de belangen van de bevolking en heeft de gehandicapte kinderen goed in zijn hoofd. Hij zorgt ook soms voor voedselondersteuning, of kleding. En voor de nieuwe CP-daycare in Vati Barera had hij een ruimte geleverd. Nu is het zo, dat het lokaaltje heel klein is en al veel te vol. Het team van Mymensingh is al in onderhandeling met hem over een nieuw groter gebouw. Om de twee maanden gaan ze weer eens op audiëntie en leggen ze nog eens uit wat ze allemaal doen voor werk, hoe goed het werkt en hoe blij de ouders en de kinderen zijn. Dat het nut heeft en dat de kinderen vooruit gaan. Ondertussen in de hoop dat hij niet vergeet voor een groter gebouw te zorgen.

Het was een komisch tafereel. Zelf moest ik naast hem aan tafel komen zitten en terwijl mensen van het team hun woordje deden, zat hij maar met zijn telefoon te spelen en selfies van ons te maken. Dit is zóóóóó bengaals, dat foto’s maken met buitenlanders erbij……

201631520hogepietIk mocht ook nog een woordje doen en met wat seinen en gebarentaal van het team kon ik hem,  na hem eerst te prijzen, ook verzoeken om een groter gebouw.

Later hoorden we dat hij grond aan het zoeken is van de overheid en van plan is daar een gebouw te plaatsen. Dat zou super zijn, dus ik hoop dat ik het nog meemaak.

Erna weer snel door met de onderzoeken, leuk hoor. Als je de kinderen een jaar niet ziet, zie je zoveel verschillen. Ze zijn allemaal gegroeid en vaak ook zoveel wijzer of rustiger of veel verbeterd. Dat geldt niet voor allemaal, maar het zijn toch wel leuke dingen om te kunnen waarnemen.

Vandaag heb ik het team bijna alles zelf laten doen want daar moeten we toch naar toe. Alleen bijsturen als het nodig was. Natuurlijk was er nog wel een en ander te leren en verbeteren, maar ondertussen kon ik toch alvast zelf de verslaglegging doen op de laptop en dat scheelt mij heel veel tijd in de avond. Dus prima gegaan vandaag en met elkaar hard gewerkt.

Groetjes,
Ria

Voor wat foto’s: zie tabblad foto’s

We gaan er vol in…

Vandaag wachtte ons  het eerste bezoek aan de nieuwe  CP daycare in het dorpje Vati Barera, vorig jaar gestart.  Een plattelands dorpje waar geen zorg de gehandicapte kinderen had bereikt, geen  aandacht, geen scholing, geen therapie.  Maar er is iets gebeurd………………….

Wat een warme ontvangst door alle moeders en hun gehandicapte kinderen,  samen gepakt in een klein , klein, superklein lokaaltje. En allemaal van die kleine kindertjes, zo ontroerend om te zien, maar wat goed dat ze er zijn. Herkenning van vorig jaar toen ik ze zag voor een begin onderzoek,  maar er waren ook nieuwe gezichtjes.

En dan ben ik trots op het team, want met één oog kan ik zien dat er kinderen vooruit zijn gegaan, sterker zijn geworden, hoofdbalans hebben gekregen of kunnen zitten. Wat een prachtig gezicht.

Wij hebben ons tussen de moeders gepropt, maar ik kon er vol in. Want het jongetje naast me zat zo vol in zijn luchtwegen en longen dat hij erg benauwd was en moeder hulpeloos zat te kijken. Het team had hem echter al goed op zijn zij gelegd en verhoogd op een wig. Hé dat hebben ze goed toegepast, daar word ik blij van. Ze doen iets met de kennis die we tijdens het samen werken overdragen. Jippie.

Toch was hier nog hoge nood en ter plekke een houding bedacht op schoot, waarin hij in een prettige houding, voorover in zit, kon ontspannen en rustig worden. Zo ’n schoot is toch zo ’n ontzettend mooi instrument, daar kan ik vaak mee lezen en schrijven. Zijn ademhaling werd rustig en hij werd vrolijk. Sinds vorig jaar maakte hij veel beter contact,  hoorde ik ook. Het bewijs leverde hij erbij.  Nu nog de hoestondersteuning verbeteren die moeder kan geven en de houding tijdens het eten, misschien kunnen we daar nog aan sleutelen als preventie voor de longproblemen.  Ideetje voor training! Jullie zien we kunnen alles uit onze handen laten vallen en beginnen zodra we bij de kinderen zijn.

De ouders zo blij dat nu voor het eerst iets van de grond is gekomen om hen te helpen in het moeilijke leven met hun gehandicapte kind.  Zestien paar stralende moederogen vol hoop, enthousiasme en inzet.  Een compliment aan

Een loopbrug van bamboe

Een loopbrug van bamboe

het Bengaalse team.  In een klein woordje tot het gezelschap gericht, benadrukte ik hoe geweldig het is dat de moeders zo regelmatig komen, want alleen samen met hen en het team kunnen de kinderen stapjes maken.

En buiten:  een prachtige loopbrug van bamboe van wel 8 meter lang. Kost vrijwel niets, geweldig, vier van die kleintjes waren al aan het oefenen, lopen met steun. Soms zijn oplossingen eenvoudig. Bamboe genoeg.

Dit bezoek was bemoedigend, wij gaan er vol in, ideeën rijzen alweer. We zien mogelijkheden voor de feedback aan het team, trainingen en samenwerking. Het worden mooie volle weken zowel als programma als met hartverwarmende momenten.

Ria

Lappendeken

Beste mensen,

Na tijden voorbereiden was het zover om te vertrekken toch altijd weer een pittige stress om alle gebreide truitjes , dekens, ontwikkelingsmateriaal in de koffers te krijgen. Maar met wat hulp wegen en persen in de koffers is het weer gelukt veel mee te nemen.

201631402vertrekOp Schiphol  werden we door onze partners en vrienden uit gezwaaid. Zo ons avontuur is weer begonnen. Eerst was er grote zorg; het vliegtuig had een grote vertraging. Toch hebben we met wat ren- en vliegwerk in Istanboel het vliegtuig naar Dhaka gehaald. De gate hebben ze weer voor ons geopend.  Wij blij! 

De reis verliep  verder voorspoedig en kwamen precies op tijd in Dhaka aan waar we al werden opgewacht door lokale vrijwilligers. Al het getoeter de herrie en de warmte kwamen ons tegemoet maar het voelde ook vertrouwd. De bedelende mensen door de hekken op het vliegveld blijft triest.  

Stofjes kopen

Stofjes kopen

Overdag  wat gewinkeld voor onszelf en wat spullen gekocht die we nodig hebben. Tenslotte de werkplannen besproken voor Dinajpur. Wel leuk: onze begeleidster pingelde aardig wat van de lappen stof af. Het gaat dan hard tegen hard, je denkt: “Nu vliegen ze elkaar aan en lopen weg!”. Maar dan ineens hebben ze een goede prijs met elkaar. Figuurzagen zijn hier nergens te koop, helaas. Zo’n paar uurtjes heb je wel weer even nodig om te acclimatiseren in Bangladesh, wat in geen enkel opzicht op ons Holland lijkt.

Eenmaal aangekomen kwamen er pannetjes met eten en ze hadden  heerlijk voor ons gekookt. Super lief en zorgzaam. Vannacht ondanks het getoeter en de oproep voor het gebed hebben we heerlijk geslapen. Met een taxibusje zijn we verder gereisd naar Mymensingh. Daar hebben wij ons aangemeld bij de broeders van Taizé. Broeder Erik en broeder Siegmund  hebben ons verwelkomd waarna we naar ons huisje zijn gegaan om onze spullen neer te zetten.

Daarna hebben we vergezeld door onze “bodyguard”  onze telefoon en internet geregeld in de stad en dat is even afzien.  Een hele chaos  aan papieren moesten ingevuld; kopieën van het paspoort en pasfoto’s moesten wij inleveren en eindelijk, na 2 uur, hadden we een telefoon met simkaart en een internet verbinding.  Daarna snel naar de womanclub om onze kleding te laten maken.

Door de dames werden we hartelijk ontvangen en natuurlijk wilde ze kleding voor ons maken. De womanclub is door de broeders jaren geleden opgezet, zodat vrouwen door middel van handwerken en kleding naaien aan hun inkomen komen. Want heb je een handicap dan kom je hier bijna niet aan een baan. Een grote hilariteit want onze stof was niet genoeg voor onze kleding. Dus overal komen stukjes tussen. De vrouwen hier zijn over het algemeen kleiner en mager en ik ben erg flink!

Daarna weer met de riksja naar Tina om mijn dagschema te maken: welke dagen ik wat ga doen; welke hulpvragen er zijn enz. Wel leuk en interessant. Nog even een stukje gewandeld tussen de lichtjes en nu de koffer in.  Zo, en  toen was het alweer 8 uur ’s avonds.

Tot kijk, groetjes Anne-Rose.

 

 

 

Free!

foto van een riksha in Dhaka met Ria en AnneroseWe zijn veilig aangekomen op ons stekkie en het voelt vertrouwd en goed hier te zijn. Ons tweede thuis, de Bengaalse taal komt al weer boven drijven en we hebben een schriftje gekocht om het te gaan oefenen. Wie weet hebben we er tijd voor, meestal niet, maar misschien dit keer wel….

We hebben ons ingekwartierd, wat materialen gekocht en ons al bij Tina gemeld. Dat was fijn want ze is enthousiast dat we er zijn en we voelen ons heel welkom.  Ook heb ik net gehoord dat ik morgen naar Vati Barera ga en om 9 u wordt opgehaald. Jullie zien we hoeven zelf alleen maar te komen en een programma is al bedacht.

We gaan aan de slag en hebben er zin in.

Het lijkt hier op het moment rustig en veilig zodat we ons  vrij voelen om te gaan en staan waar we willen, jippie : free !!!

Groetjes voor nu en liefs, jullie kunnen onze verhalen tegemoet zien.

Ria