Het is nog steeds TIB (this is Bangladesh)

Ja TIB want het blijft hier bijzonder. Zo leuk die Bengalen en het leven hier op straat.

We drinken graag een theetje bij de kleiovens op straat, het is alleen een hele kunst om thee zonder suiker en melk te krijgen. Meestal lukt dat niet ha ha, maar we nemen het toch maar, is weer eens iets anders dan water.

De tijd vliegt voorbij, net zoals de motorriksja‘s hier over de weg vliegen. Nu wordt er wel op meerdere plaatsen aan de weg gewerkt, maar nog niet aan de weg waar ik overheen moet naar Muktagacha. Het gevolg is dat ik gedurende 40 minuten heen en weer geschud wordt op de achterbank van de motorriksja die veel ijzeren uitsteeksels heeft, waardoor ik enerzijds goed gemobiliseerd wordt door het schudden en anderzijds enigszins blauw aankom.
201632093bamboe-is-sterkHet scheelt dat mijn nieuwe outfit ook blauw is en in Bangladesh gekleurd,  zodat de rest van mijn outfit, ondergoed, tas, nagels ook geheel blauw zijn. Toch krijg ik veel complimentjes over mijn nieuwe jurk met broek en sjaal, de shawodar comice zoals het heet oftewel threepiece, net als Anne-Rose met haar eigen Nederlandse outfit.

Bij de womans club hebben ze voor mij van de gekochte lappen in Dhaka vier nieuwe outfits in elkaar gezet, voor Anne-Rose en haar vriendinnen ook drie en die zijn allemaal al klaar. Ik wil proberen met zo min mogelijk kleding wassen de weken hier door te komen, namelijk.……..  Ik begrijp nu ook waarom de dames toch vaak de sjaal voor hun gezicht houden want het stof en de uitlaatgassen zijn niet echt gezond. Dus ik heb ook maar de sjaal voor mijn mond, net een echte burka. (alleen in de motorriksja hoor !!)

Drie dagen van onderzoeken zijn al voorbij en ik geniet van die schattige kindertjes met felle oogjes en hun mooie moeders. Het lieve meisje van vorig jaar,  met ernstige epilepsie, zeer ernstig, oftewel aan een stuk door, was er ook weer. Moeilijk vind ik dat. Moeder zei dat het beter ging en dat ze minder epilepsie had, maar ter plekke had ze bijna aan een stuk door aanvallen dus niet alles herkent haar moeder als epilepsie.  Echt naar om te zien, maar toch zag het meisje er iets meer relaxed uit en had ze een rustig glimlachje. Mogelijk voelt ze zich toch iets beter, dan voel ik me wel een beetje machteloos. Aan die epilepsie is soms zoooooo…….weinig te doen, dat vind ik wel hard, maar ja daar hebben bij ons de kindjes helaas ook last van.  Toch is moeder blij met de CP daycare en konden we nog wat verlichting brengen door voorzieningen aan te passen en zó haar positionering wat comfortabeler te maken.

Ik heb bewondering voor de moeders, hoe volhardend ze zijn met het stimuleren en uitlokken van hun kind, dat is mooi, want dan gebeurt er iets en doe je het echt samen.

De vrijwilligers die nu al vier jaar in het team zitten zijn ook zo geweldig, ze werken hard en met veel energie, die draag ik op handen. Ze zorgen ook voor de catering. Ik krijg steeds een grote kom thee, ipv een klein rotbakkie. Dat hebben ze van het eerste jaar onthouden. Ik vond hun kopjes zo klein, ik zei daar kan ik niet op leven, op een klein koppie thee de hele ochtend. Ik heb maar niet verteld dat ik thuis altijd vele grote mokken koffie drink in de ochtend…….. er zijn altijd koekjes bij die vaak naar petroleum smaken en steeds denk ik die neem ik niet, maar ja het staat voor mijn neus, speciaal voor mij gekocht…..

Het team heb ik wat meer op hun nek gezeten door ze zelf te laten werken aan de onderzoeken. De ene keer gaat dat beter dan de andere keer en ik laat ze dan toch even tobben. Gisteren heb ik ze halverwege even toegesproken, dat ik wel iets meer van ze verwachtte. Ze waren niet vooruit te krijgen. Erna ging het een stuk beter. Dit is niet om te plagen, maar het is altijd beter om zelf na te denken. Voor de kinderen die aan bewegen en lopen toekomen zien ze wel mogelijkheden maar voor de kinderen met een meervoudige beperking is het soms wat lastiger. Dat begrijp ik goed, maar we moeten klein kijken en de moeders willen ook voor hun meervoudig beperkte kind wat bereiken. Daar is kwaliteit van leven een belangrijk doel en daaraan valt echt nog veel te sleutelen in Bangladesh.

Wat ik vandaag 2x hoorde is dat de longproblemen waren verbeterd en dat de moeders 2x per dag de oefeningen daarvoor deden, kijk…………daar wordt ik blij van natuurlijk, want als de longproblemen minder worden zijn er weer meer kansen op ontwikkeling. Jippie voor de moeders! Ook voor het team hoor, want het is niet altijd eenvoudig werk en ze bereiken echt mooie dingen.

Inmiddels heb ik 23 kinderen gezien en dat is best veel voor 3 dagen. Gisteren wilden ze 12 kinderen op het programma zetten, maar dat lukte echt niet, want er was veel tijd nodig voor uitleg en leermomenten. Dus na 10 was het klaar, maar vandaag een record: 13 kinderen, jeetje……… en toch vond ik het laatste kindje nog net zo leuk als het eerste, grappig is dat. Eerst denk ik,  “”Help ……..nog drie!”,  maar dan zie ik de kinderen en dan is het weer leuk. Zo zie je maar weer, gewoon lekker doorgaan, koppie thee erbij en een smerig Bengaals koekje en dan lukt het weer.

Annerose is helemaal in haar hum met de creatieve activiteiten die ze aan het ontplooien is in de workshops voor de jong volwassenen, dus die is zo leuk bezig en iedereen loopt weg met haar. Jullie begrijpen dat we weer veel inkopen doen om materialen te scoren om te gebruiken tijdens de dagprogramma ‘s. Na het werk gaan we daarom nog lekker op stap als we nog energie hebben., met of zonder bodyguard. Liefst zonder natuurlijk, maar ja, dat lukt niet altijd.

Het is leuk hoor, lekker de drukte in en van het Bengaalse leven genieten. Tochtje met de riksja’s die met een motortje uitgerust nu ook kunnen racen of motorriksja. Als we dan in de file belanden stappen we uit en lopen we verder want dat is veel sneller. Het lijkt wel steeds drukker te worden en als je de weg wilt oversteken riskeer je wel je leven.  Maar iedereen doet dat hier, je steekt je hand op , zo van hooo …. Wachten jij en dan lopen …..tenzij ze niet stoppen natuurlijk….

We hebben pas 2x gekookt; we eten ook wel in het theehuis en overdag worden we goed verzorgd op de locaties. Zo hebben we al bamboestukken om regenmakers na te maken, ja ja dat waren we van plan en dat gaat lukken. Ook heeft Anne-Rose planken met stokken om te weven met katoen en is ze aan het wol vilten. Het wordt heel mooi.

Tot mails en liefs Ria

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *