Toppers!

hoi hoi,
Ik kan het toch niet laten jullie mijn ervaringen van vandaag te vertellen, want dat is gaaf.
We reisden naar Muktagacha waar onze dependance zit van de CP daycare, twee groepen draaien hier. Onderweg hadden wij oponthoud en bij aankomst waren ze daar toch goed bezig!
In een klein hokkie zonder stroom, dus donker, 11 kinderen, moeders team, allemaal bezig, enthousiast, bevlogen , precies als je graag zou zien. Toppers zijn het hier !

foto van de kinderen die buiten oefenenWeer stonden 12 kinderen op het programma om te onderzoeken. Ja, hoe kan ik hier nu rustig aan doen?? Het was wel grappig want de hele schoolvoorbereidende groep gaat naar school, dus bij een jongetje, klein nog, zei ik: ‘Hij kan volgens mij naar de schoolvoorbereidende groep.’  ‘Nou.’ zei Moni, ‘die heb ik niet dit jaar.’ Haha, ja hoor want we hebben een gegadigde en die moet aan de schoolvoorbereidende activiteiten. Later op de dag was er nog een gegadigde die volgens mij bevorderd kan worden, dus er zijn er al 2 en er komen er vast nog meer…..

Omdat de veiligheid in het land speciaal voor buitenlanders hier niet meer vanzelfsprekend is, bedacht ik wel dat het noodzakelijk is om nog meer te gaan werken aan de zelfstandigheid van het team. Dat betreft met name de onderzoeken en het maken van de behandelplannen, dus Moni en Juma. Daar zijn we vandaag dus mee begonnen. Moni was aan de beurt om de onderzoeken te doen, doelen en oefeningen bij te stellen en te bedenken welke stap voor ieder kind de volgende zou moeten zijn. Ik wil graag proberen ze te laten begrijpen waarom ik bepaalde dingen wil zien, hoe ik kijk en waarom. Hier is nog wel veel te leren voor hen, want ja , ze zijn niet opgeleid als fysiotherapeut en dat merk ik dan. Ik vind het al positief wat ze wel doen en weten, daar kijk ik altijd het liefst naar, maar nu ben ik wat strenger en heb ik meer van ze gevraagd. Ze hebben het doorstaan en het was een leerzame dag. Er zijn nog meer trainingsdagen gepland en ik heb me nu voorgenomen om dat met cliënten erbij te gaan doen. In praktijk brengen mét een kind waar we nu aan werken wordt dan een van de doelen.

Omdat ik de kinderen maar 1 maand per jaar zie, vallen veranderingen en meestal vorderingen gelijk op. Zo ook met mijn vriend Kajum; sommige kinderen raken gelijk je hart. Hij is zo veranderd, maar zo lief. Zijn ogen staan zo vragend , zo dat hij zo kwetsbaar lijkt. Hij gaat naar school, vorig jaar was hij er nog niet klaar voor, maar dit jaar zal het lukken. Wel heb ik het team op het hart gedrukt in de gaten te houden of hij niet gepest wordt, want nu is hij een blijmoedige knul en dat moet hij blijven. Moni en Juma bezoeken de scholen regelmatig om te kijken hoe het gaat met de kinderen. Ook komen de schoolkinderen nog wekelijks voor therapie, als het nodig is tenminste. Best wel goed geregeld, al zeg ik het zelf, haha.
In het begin van de week heb ik voor mezelf 2 kleine pannetjes gekocht, ik vind ze helemaal schattig, vandaag gekookt: groente en het smaakte prima.
tot morgen! Ria

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *